یه چند روزی بود که میخواستم کلی ناله و داد و بیداد توی چند خط سرهم کنم و به هر کسی که میخونه شلیکش کنم :-P
نشد ، میدونستم چیا میخوام بنویسم ولی هر لحظه خط فکریم تغییر میکرد ، انگار موقع امتحان شده بود و چیزایی که حفظشون کرده بودم یادم نمیامد ... خیلی عصبی میشدم ، وقتی نمیتونستم چیزایی که توی سرم داشتم میشنیدم رو تایپ کنم !
یه صدایی پس ذهنم میگفت " این چیه خب نفله! کشف علمی نکردی که میخوای با آب و تاب بنویسیش " یا " واقعا میخوای کلی بنویسی و فقط غر بزنی، نمیخوای این نوشتن هارو ببری رو کاغذ و درباره مشکلت برای خودت توضیح بدی ؟ " و از همین خزعبلات ! ( ˘_˘)
این خزعبلات چیزایی که سعی کردم خودم رو باهاش گول بزنم و مثکه خیلی هم خوب جواب داده ، آخه قبلاً این جملات رو به صورت آگاهانه و هر وقت که یادم میامد بر فرغ سرم میکوبیدم (✿^‿^)
و الان وسط یه دوره سخت و فشار سنگین عصبی ، خودم ، به صورت ناخودآگاه این شعار هارو تکرار میکنم ، درسته شعاره ، ممکنه واقعا چیزی پشتش نباشه ولی خب ضرری هم نداره ، مثل تبلیغ درست مصرف کردن آب یا مراقبت از طبیعته ، هیشکی نمیتونه دربارش حرف مفت بزنه ┐(´ー`)┌
مخصوصا خودت ┻┻︵ヽ(`Д´)ノ︵┻┻ و بنظرم این از همه چیز مهمتره !

حالا صداهایی که تو سرم میشنوم اوناییه که من میخوام بشنوم ! نه چیزای تصادفی و خیلی دردسر کشیدم تا این کارو انجام بدم !