دلم برایش تنگ شده است، گویی هزار سال است او را ندیده ام، ذره ذره وجودم تشنه ی قطره ای از دریای اوست.
دلم برای رویش، بویش و مویش و ... هرچه که از او باشد تنگ شده است، دلم میخواهد بگویم جان میدهم تا ببینمش، اما دروغ است، تمامش مال من است، دلم میخواهد آنقدری در این جهان بمانم که تمام وجودم را غرق در او کنم.
بدون او هیچ چیزی ارزشی ندارد، زیباترین ها و زشت ترین ها، همه مثل هم هستند، فرقی نمیکند، دیگر اهمیتی ندارد که چه باشد و چه نباشد، بدون او خالی خالیست، دنیایم را میگویم، آخر او دنیای من است.
خاطره ای از او ندارم که تصلی دل رنجورم باشد، چرا ؟ چون تا به حال ندیدمش، نمیدانم کیست، چه شکلی است، صدایش را حتی نشنیده ام.
فقط میدانم جایش خالی است، میدانم یک جای کار میلنگد، نمیشود که این همه اسم برای رنگ و صدا و نور و مزه و ... باشد و دنیای من تاریک و تهی، خالیه خالی باشد.
پس دوباره میگویم، دلم برایت تنگ شده است، دنیایم رنگ و بویی ندارد، حتی قلبم میگوید که دیگر برایش صرف نمیکند تا بتپد! منتظرت هستم، از کیستی و چیستی ات، هیچ نمیدانم، جایت خالی است و هر جای خالی برای پر شدن آفریده شده است.
....
