شاید همیشه میخواستید زبان یاد بگیرید ولی نتونستین، نشده، موفق نشدین...احتمالا دوتا دلیل...غیر از معلم و روش بد یادگیری داره...
اولیش اینه که شما دارید ترجمه میکنید...یعنی موقع مثلا آلمانی خواندن یا نوشتن یا حرف زدن، اول فارسی فکر کنید...جمله بسازید...بعد به آلمانی برش
گردونید...گرامر و رسمی و محاورهایش رو درست کنید...تازه میتونید از دانش زبانیتون استفاده کنید، یه فرآیند سخت و طاقت فرسا، برای هر کلمه و جملهای که قراره استفاده کنید...پس اگه دارید زبانی رو یاد میگیرید...اصلا چیزی رو ترجمه نکنید...برای اینکه معنای یک کلمه رو درست بفهمید میشه از فارسی کمک بگیرید، اما باید بعدش دیگه اون مفهوم رو به آلمانی و با همون کلمه به یاد بیارید...برای اینکه متوجه منظورم بشید...فرض کنید یهو وسط برلین از خواب بیدار شدین، هیچ چیزی جز آلمانی نمیشنوید...مجبورید دست و پا شکسته چند کلمه را سرهم کنید که شاید منظورتان را برساند...بعد چند ماه هم روان چند صد کلمه آلمانی حرف میزنید...
مورد دوم...صبور نبودنه...یه بچه آدمیزاد متوسط دوسال وقت میخواد تا اولین زبانش رو یاد بگیره...معمولا یادگیری زبان دوم راحت تره...برنامه منظم و پشتکار و روش درست برای یاد گیری یک زبان کافی نیست...شما باید حداقل شش ماه(برای بچه زرنگا و اونایی که وقت آزاد دارن)بدون اینکه پیشرفتی رو احساس کنید...با شور و شوق روز اول زحمت بکشید...این اولین سد راه شما در مسیر مسلط شدن به یک زبان جدیده...شما باید بتونید به اون زبان فکر کنید تا حرف بزنید یا جمله بسازید...پس باید مدتی بگذره تا کلمات کافی، برای این منظور در ذهن انباشته بشه...خیلیا این موضوع رو نمیدونن...در آغاز راه اعتماد به نفس خودشون رو از دست میدن...درست زمانی که چند ترم گذشته و باید فشار بیارن، تا کلمات انباشته شده رو استفاده کنن، حال و حوصله و جرأت امتحان کردن ندارن...
دیگه همین...شاید کمک کنه...
.....
یکم روزنوشت هم بیاریم تو کار...خیلی دلم میخواد بنویسم...قبلاً از نوشتن میترسیدم...سرم شده بود عین زودپز، صداهایی داخلش زندانی شده بودن...به همشون اجازه دادم تا جای ممکن آزادانه شنیده بشن...حالا دیگه چیزی توی سرم ندارم...شاید برای همینه که این روزا کمتر حرف میزنم...نوشتن تو ویرگول مثل کیسه بکس برای ذهنم شده...انرژی زیادی رو برای کنار هم گذاشتن کلمات، اینجا صرف میکنم، زمان زیادی رو بهشون فکر میکنم و بارها متنم رو اصلاح و خلاصه میکنم...یه حسی بهم میگه مشابه همین تاثیر برای تفکرات و ذهنم وجود داره...این نوشتن های به ظاهر ساده، به اندازه یه تراپیست کارکشته به من کمک کرده...لنگر من تو این حال طوفانیه.
به این فکر میکردم، وسط این جنگ اومد یه موشک خورد پس سرم...چه حرف هایی هست که نزدم، اونا رو بنویسم که موقع رفتن به اون دنیا حسرت نخورم...دیدم حرفِ زیادی نمونده واقعا نگفته باشم...حالا درگیر اینم که واسه انجام ندادن چه چیزایی قرارع حسرت بخورم...باید یه لیست درست کنم 🤔