روزهانوشت

سلام

چند روزی است که ننوشتم...نه که سخت بود...یا دوست نداشتم...حرفی نبود...جدیدترین دوست من یک نوشته‌ی یک صفحه‌ای است...اول روز و ماه و سالش را می‌نویسم و بعد...هرچه که در سرم دور میزند...چرت و پرت نه ها...خلاصه درباره مهمترین ها...بقیه را باید بشود بدون دردسر کارهای اداریشان را انجام دهم...آخر شب که شد...دوباره می‌نویسم...می‌نویسم تا بفهمم سر حرف هایش مانده‌ام یا نه...روشی ساده، جالب و قدرتمند است.

مهمترین اتفاق این چند روز.....بعد از روبرو شدن با کسی پیش‌بینی مشخصی انجام دادم...مثل همیشه نشستم نقطه ها را بهم وصل کردم و جایی را در آینده دیدم که اتفاقی می‌افتد و می‌شود حالش را بگیرم...صبورانه...تماشا کردم و تماشا کردم و تماشا کردم...همان که گفتم شد...چقدر قدرت داشتم...چقدر می‌توانستم اذیتش کنم... خوشحالم که شلوغ کاری نکردم...یعنی کاری نکردم...فقط یک خط انداختم زیر خطایش...تا بداند چقدر روی مخم بوده است...دشنه‌ام را در لطایف الحیل پیچیدم...و از جایی که می‌سوخت و می‌دانست ضربه می‌خورد...سوراخش کردم...میشد تنش را پاره پاره کنم که نکردم...اما شیر فهم شد که انتخاب کردم تا این کار را نکنم...بله حسابی عصبی و خشمگین شدم...با اینکه می‌دانستم قرار است چه بشود...دوست داشتم با شکوه یک الف تماشا کنم...نه این شیوه که انجامش دادم...چرا ؟! این سوال جدیدم است...نقطه ضعف هایم تغییر کرده...چند پله بالا آمده‌ام...تمرین هایم برای رام کردن هیولا حسابی جواب داده است...حالا اگر بگویم حتی غلت هم میزند ⁦⁦^⁠_⁠^⁩

فکر میکنم وقتش رسیده تا جنگیدن کنار هیولا را امتحان کنم...احساسم می‌گوید که میشود به او اعتماد کرد...تا هوای پشت سرم را داشته باشد...هر چند از ایده اتکا به دیگری اصلا خوشم نمی‌آید...وزنم زیاد و حضورم سنگین است و دوست و دشمن را فراری می‌دهد.

اگر بخواهم باز پیش‌بینی کنم....می‌گویم روزی می‌رسد که در آینه نگاه میکنم و هیولا را می‌بینم.