روزنوشت

آدم هایی که کتاب میخوانند و دو دقیقه بیشتر از بقیه فکر میکنند، تخته هایشان ناتراز میشود، البته نه که بد باشد ها، چون یکی دو تخته کم داشتن هم همین است، آنهم ناترازی های خودش را دارد و بد نیست.

مثلا من به اندازه نصف آدم های شهرمان فکر میکنم، یعنی آنها می‌توانند فکر نکند و از من بپرسند... نه که زیادی عاقل باشم، صرفا اسب تخیلم را زین میکنم و میتازم تا به مقصدی نو برسم، کار خاصی هم احتمالا آنجا ندارم، از سر بی‌حوصلگی و تکراری شدن روزها رغبتی برای چیز دیگری پیدا نمیکنم.

وقتی کله‌ام کار می‌کند، دست و پایم فلج می‌شود و این خوب نیست، خزیدن و غلظت زدن و حتی راه رفتن هم تکان خوردن به حساب نمی‌آید، حرکت یعنی مقصدی وجود داشته باشد برای رفتن، وگرنه سنگ‌ریزه هایی که از زیر پای کوهنوردان به حرکت در می‌آیند هم می‌توانند ادعای کوهپیمایی کردن کنند.

حرکت باید سوار بر عقل و احساس باشد، حرکت آنجا معنا دارد که به تعریف شدن من کمک کند، چون حرکت فرسایش می‌آورد، فرسایش ... اصطکاک، جالب است که بدون اصطکاک اصلا حرکتی به وجود نمی‌آید.

البته ... البته اگر اصلا اصطکاکی وجود نداشته باشد، حتی کوچکترین تکانه هم باعث حرکت می‌شود، که من فکر میکنم همان تخیل باشد، چون نه محدودیتی هست و نه واقعیتی، همه‌اش را خودم میبرم و میدوزم و قضاوت میکنم.

همین یکجا نشستن ها هم باعث شد تا سنگین شوم، طعمه‌ای آسان برای دیوی حیله‌گر که تخصصش خیال بود، از قضا آمد و تسخیرم کرد، فکر آزاد شدن را هم نمی‌کردم تا آنجا که کارد به استخوان رسید، اشتباهی را تکرار کردم، دیو آنجا بود و مرا هل میداد، نیش میزد و مسخره‌ام میکرد، هرچه از او کینه کرده بودم را بیرون ریختم و سیلی شد و همه چیز را شست و برد، دیو راهم باخودش برد، دیوار و سقف را هم برد.

مثل بودنش، نبودنش هم دردسر داشت، اما حداقل خودم اشتباه کردم، دیگر دیو نیست و من می‌توانم یقه مقصر را بگیرم.

مقصر را مجبور کردم راه بیوفتد و سقف و دیوار را بسازد، مثل روز اولش، فقط این دفعه برای زندگی کردن و نه فکر کردن.

.

..