روزنوشت

روزهای عجیبی است...سرگرمی هایی که میتوانست مرا ساعتها مشغول مگه دارد حالا خیلی جدی شده‌اند...حتی نمی‌شود با آنها شوخی کرد...مجبور شده‌ام کمتر حرف بزنم...بعضی کلمه هایم از یک شوخی بی‌مزه به دعوایی آتشین می‌رسد که نگفتنش بهتر است...من ابزار ارتباطم شوخی است و این موضوع توانسته کمی دست و پایم را ببند...

نوشتن روزانه‌ تمرین خوبی است، میتواند دوست خوبی هم باشد...احساس تنهایی هم نمی‌دهد...چون واقعی است...جالب نیست؟! یک نوشته می‌تواند نقش دوستی عاقل، همراه و خلاق را بازی کند...

خورشید، ابر، ماه و باران را پس گرفته‌ام...شهر را هم پس می‌گیرم...هر جا که خاکستری باشد را دوباره رنگ میزنم...هیولا پا‌به‌پایم می‌آید...یادگرفته حضورش را پنهان کند...تقریبا هر جایی می‌برمش و هر جا که بتوانم می‌گذارم برای خودش بچرخد...

اگر از من می‌پرسیدند که سرنوشت من و هیولا چگونه خواهد شد می‌گفتم « یا من می‌خورمش، یا او مرا می‌خورد »...نه در رویا و نه در کابوس هایم نمی‌دیدم که بشود قدم در جای پای هم بگذاریم...

باید بزرگ تر شوم...حسی به من می‌گوید مهم نیست چند بهار ببینم...آخرش شش ساله می‌روم...کودک درونم قبول نمی‌کند تا روی پای خودش بایستد...وقتی گنجی داشته باشی...تن و جانت می‌لرزد...مگر آنکه گنج را در روزمره‌ات پنهان کنی...در تصمیم هایی که لحظه‌های کوچک را میسازد...قدم های کوچک برای من و هرجا که دستم نرسید...هیولا را صدا می‌زنم...این کودک را دوست دارم و می‌خواهم هر طور شده تا آخرین نفس...مراقبش باشم...

بازی برایم زود تکراری می‌شود...غافلگیری های دنیا را دوست دارم...یعنی باید دنبال آنها بگردم...چشم و گوشم را از قصه ها پر کرده‌ام...آنقدر خسته‌ام که می‌خواهم بگویم«با تمام وجودم دنیا را حس کرده‌ام»...و آنقدر آنرژی دارم که می‌خواهم دوباره بنشینم و هری‌پاتر ببینم...قرار بود مثل همیشه سر دوراهی ها گیر کنم... نمی‌دانم چطور...اما هر دفعه وجودم دو تکه می‌شود و طلسم دوراهی را می‌شکند...دیوار های هزارتو مثل دومینو می‌ریزند...و با هر قدم به مقصد ناشناخته‌ام نزدیک‌تر می‌شوم.