عجب هوای خنکی...عدالت خدا را شکر...صبح ها نور است و گرما، زندگی و دوندگی، عرق کردن و صف های طولانی...شب که می‌شود همه این ها پذیرفتی تر می‌شود...هوای خنک می‌تواند معجزه کند...حداقل برای من... حتی می‌توانم هیولایم را ببوسم...خدا را شکر که شهر ما شب ها هم زنده است...تبریز که رفتم...حالم گرفته شد...شب هایش تعطیل بود و منم شب نشین...البته روزهایش زنده و پر از هیاهوی انسان های باستانی بود...حال گرفت و جایی هم حال داد.
چقدر عجیب است...بخشی از وجودم از من گرفته شده است...جوری که گویی اصلا وجود نداشته است...خارج از دسترس...مثل آدم و حوا کنار آن میوه لعنتی...هنوز جویدنش تمام نشده و قورتش ندادم...چشم برهم میزنم و جایم شده دنیایی که شلوغی هایش می‌تواند روز و شبم را پر کند.
دنیا و بازی هایش برایم شیرین است...فکر میکنم اینجا آمده‌ام تا کمی وقت بگذرانم و بعدش بشوم همان چرخ‌دنده‌ای که باید باشم...دلم میخواهد تا می‌شود از این آزادی لذت ببرم و چرخ دنده کمیابی شوم...گاهی وقت ها که روی قالی دراز می‌کشم تا به شهر خیال پرواز کنم...سعی میکنم برای سوالی مشخص جواب پیدا کنم...چیست که تکراری نمی‌شود؟... نه دوست دارم روزهایم تکراری شود نه خودم....صدایی درونم از اولین لحظاتی که بیاد می‌آورم...مرا به ماجراجویی و کشف کردن تشویق می‌کند...پیدا کردن چیز هایی جدید...افکار تازه...نگاه های نو و بدیع...و احساسات....
تازگیا فهمیده‌ام که چقدر می‌توانند خاص و منحصر به فرد باشند...بر خلاف عقل و منطق دنیای احساس مثل دفتر نقاشی یک کودک است...اگر حالش خوب باشد و شاد باشد هزار رنگ مداد لازمش می‌شود... اما از سر بی‌حوصلگی باشد یک مداد مشکی و شش هفت مدادرنگی هم برایش زیاد است...بستگی دارد امروزش چطور گذشته باشد...چه شنیده باشد...همه را با چند خط ساده روی کاغذ خلاصه می‌کند...اگر می‌توانستم به هر کسی که در خیابان می‌دیدم یک دفتر نقاشی میدادم و میخواستم که روزشان را برایم نقاشی کنند.
