خبر میخواندم، وقتی سرم شلوغ میشود به جهنم دنیا پناه میبرم، قصهام شده مثل کسی که از جکوزی به سونا میرود، نفسش که گرفت بیرون میزند، در استخر آب سرد میپرد و دوباره جکوزی و سونا...استخری بزرگ و آرام در گوشهای افتاده و من چسبیدهام به دوسه چاله خشک و گرم و سوزان🤔
حرف هایشان مرا میترساند، همه میگویند که میتوانم، انگار تا امروز نتوانستهام، فکر میکنم آدم ها میخواهند مرا درست کنند؟؟؟...این ها را آنقدری شنیدهام که یواش یواش باورم شده تا امروز را در توهم زندگی کردم...هی شما ها خودتون...استغفار کن پسر😤
امروز استعاره ها زیاد است...چند روز است که دارم مینویسم، اگر به جای گوشی، مداد و کاغذ زیر دستم بود میتوانستم بگویم سیاهی هایم را درون کاغذ حبس کردم، مثل یک طلسم که وجودی پلید را به زنجیر میکشد، البته هیولای من پلید نیست، خسته و ناراحت است🤗
میگفتم...یعنی بگویم...دیگر نوشتن برایم سخت نیست، دست هر گودرزی را میتوانم در دست هر شقایقی بگذارم...هر وقت که منظم مینویسم، این اتفاق میافتد، میتوانم نور را آنقدر بپیچانم تا به تاریک ترین گوشه های ذهنم برسد، نپرسید نور از کجا میآید که اجازه گفتنش را ندارم، زبان باز کنم دنیایم تاریک تاریک میشود🧐
درطوفانی سخت گیر افتادهام، بدون هیچ دست آویزی ...اما هر بار که موج هایی بزرگتر از شهرها روی سرم آوار میشود، نیرویی مرا ترغیب میکند تا خودم را به سطح برسانم، به زندگی برگردم و مغلوب طوفان نشوم...شاید ساحل را پیدا کنم...شاید بشود کمی استراحت کنم...دوست ندارم همهی خاطراتم قصهی ماجراجویی هایم باشد😬