چه سری دارد خودم هم نمیفهمم...نوشتن در ویرگول حس دیگری دارد...مثل یک پرنده مهاجر...بعد از پروازی طولانی برای چند لقمه غذا و کمی استراحت...بالهایم را میبندم...ادامه مسیر را تصویر میکنم...به راهی که آمدهام...پیچ و تاب زمانه که از سر عادتم...همیشه از بیخ گوشم میگذشت و اینکه تا اینجا رسیدهام...انگار کلماتم جادو دارد و معجزه میکند.
نوشتن از هیولایم را دوست دارم...میخواهم فریاد بزنم که دیگر نمیترسم...که میتوانم شب را کنارش آرام بگذرانم...میشود روزم بدون هراس از حمله های بی امانش به سر برسد...چه کارها که در کنارش میتوانم انجام دهم.
وقتی با خودم و خدا و هیولا تنها میشدم...خجالت نفر چهارم جمع بود...از کردار خودم و هیولا میخواستم آب شوم و به زمین بروم...نه که کار بدی کرده باشم...او دست محبت به سرم میکشید...اما میگفت که کافی نیست و باید بیشتر شوم...این حرفش دلم را میسوزاند...تا که با هیولایم رفیق شدم...او همان خدا است و حرفش همان...اما من صدایش را جور دیگر میشنوم...لحنش برایم رنگ و بوی تحسین میدهد و شیرینیش برایم هر نفس بیشتر میشود.
مقصد در دور دست ها مشخص است...روزی جلوی آینه میروم و فقط هیولا را میبینم
...