رزم‌نوشت

جنگ شکل های مختلفی دارد...بعضی هایش پر از صدا نور می‌شود...بعضی های دیگرش هم پر دردترند...اگر خواننده باشید خبر دارید...در این صفحه همیشه جنگ است...یا با خودم می‌جنگم...یا از جنگ دیگری می‌نویسم.

امشب ماه را در آسمان دیدم...هر وقت که در آسمان باشد نمی‌شود نگاهش نکنم...از تخت بودن زمین مطمئن نیستم اما با قاطعیت می‌گویم، آدم زیاد به ماه نگاه کند...دیوانه می‌شود.

یادم رفته بود چقدر ماه را دوست دارم...چقدر ماه قشنگ است...اگر نمی‌ترسیدم عقلم را از دست بدهم...تا صبح زل میزدم به صورتش...بعد هم که خورشید میزد داد و بیداد می‌کردم که چرا رفته است.

باید نیرویم را زیاد کنم...خورشید منتظر من است...مدتی است که به پیشوازش نرفته‌ام...شاید برای همین خلقش تنگ شده و آتش به جانم می‌اندازد...شاید بروم و زیر درخت...دراز بکشم و بگذارم تا باد برایم تعریف کند...از راهی که آمده و قصه هایی که شنیده، آنها که برق به چشمانم می‌اندازد و چیزی یادم می‌دهد.

از کیف و کوک الکی خوشم نمی‌آید...اگر به من باشد...همه چیز یا بدرد می‌خورد و یا زباله است...البته زبانم لال خلقت خدا نه ها...هر کدام از نعمت هایش کار و وظیفه‌ای دارند...ساخته و پرداخته انسان است که می‌تواند زباله باشد.

بال و پرم دارد خشک می‌شود و بوی شکار، پرز های بویایی‌ام را قلقلک می‌دهد...حالا غیر از رویای پرواز...دلیلی هم برایش د

ارم.