خیلی مسخره است برای کسی که نمیشناسی دلتنگ شوی، کسی حتی یک بار هم ندیده‌ای! او را فقط چند کامنت میشناختم، با این حال رفتنش بسیار برایم سنگین است.
دلیل ناراحتی‌ام برایم منطقی نیست، معمولا مرگ را راحت میفهمم، شاید واقعا پیرتر شده‌ام.
دوست داشتم چیزهایی را به دوستم بگویم، هر چند فکر نمیکنم او مرا دوست خودش می‌دانست، آخر چه انتظار احمقانه‌ای است! هر چقدر هم کوتاه و صمیمانه که می‌نوشتم، باز او با خودش می‌گفت« اینها همه محبت های آدمی مهربان به یک غریبه بشدت بیمار در شرف مرگ است»
باید به او میگفتم که دوست می‌خوانمش، چون آنچه او زیبا و مورد احترام می‌دانست، برای من هم زیبا و مورد احترام بود، به هیچ وجه احساس ترحم نسبت او نبود، بیماری‌اش برای من ذره‌ای اهمیت نداشت! او دوست عزیزی بود که حالا بیمار شده بود.
این حس عجیب است و ناشناخته! احتمالا اگر برای دیگران توضیحش بدهم احتمالا به عقلم شک میکنند، مگر میشود مرگ کسی که واقعا نمیشناسی برایت اینقدر مهم باشد.
نمیدانم حتی چرا اینها را می‌نویسم، اما باید یک بار بلند میگفتم، «من کنت مولاه فعلی مولاه، اللهم وال من والاه و عاد من عاداه»، میدانم که میبینی!
