دارم تمرین میکنم تا بیشتر تصاویر را ببینم تا قصه های در هم تنیده، متن آخرم هم حاصل همین تلاش ها بود، از مربی و مشوق هایم در نویسندگی هم حسابی متشکرم، تمرین هایم را میگذارم تا روند یادگیری را ببینید، برایم خودم که خیلی جالب بود :
خودش روی صندلی جابجا کرد، پاهایش را از روی هم باز کرد و بندش رو بیشتر روی صندلی پهن کرد، چشمانش به گوشی دوخته شده بود و تند تند انگشتان را به صفحه گوشی اش می‌کوبید، اگر دری فلزی زیر دستانش بود صدایش محله را پر میکرد.
ضرب گرفته بود و سرعتش بیشتر میشد، مثل دونده‌ای که قبل از دویدن تمرین میکند،پس آرنجش روی زانویش گذاشت و با کمک وزن بدنش سعی کرد تا پا را آرام کند، کمی روی صندلی به عقب برگشت، انگشتانش هنوز روی صفحه جابجا می‌شدند و اگر طبلی زیر دستانش بود سکوت پارک را میشکست.
.............
به افق خیره شده بود و عبور ماشین هارا تماشا میکرد، ماشین ها، سیاه و سفید از جلویش رد می‌شدند و او چشمانش را به انتهای خیابان دوخته بود.
صدای خش خش مداوم مرد راست قامت را مجبور کرد تا سرش را خم و به پاهایش نگاه کند، سرش آرام حرکت میکرد و تا نگاهش به پلاستیک گیر کرده به پایش رسید، برای لحظه‌ای متزلزل شد، تعادلش بهم ریخت، پلاستیک به هر دری زد تا مرد رهایش نکند، صدایش را همه خیابان شنیدند و همه دیدند چطور خودش را به مرد چسبانده بود اما مرد بی توجه کیفش را زمین گذاشت و با دستانش به سراغ کیسه سمج رفت، دعوا داشت بالا می‌گرفت که بوقی گوش خراش مرد را به خود آورد، اتوبوسی قرمز در انتهای خیابان ظاهر شد، مرد کیفش را برداشت و به سمت ایستگاه رفت، همه چیز را درباره پلاستیک فراموش کرده بود، پلاستیک اما نظر دیگری داشت و پای مرد را که حالا به ایستگاه رسیده بود رها نمی‌کرد.
اتوبوس تمام توجه مرد را جلب کرده بود و پاهایش را جایی می‌گذاشت که نمی‌دید، همین هم کاردستش داد، بطری نوشیدنی که قبل از مرد به ایستگاه آمده بود مرد را به پشت روی زمین انداخت، مرد اما چشمانش به اتوبوس قرمز رنگ بودند.
دهانش را باز کرده بود، آنقدر راه رفته بود که برای نفس کشیدن به چیزی بیشتر از سوراخ های بیشمارش داشت، به ظاهر رنگارنگش نمی‌خورد ولی با هر قدم بدنش تا میخورد و چروک هایی را نشان می‌داد که همین چند لحظه قبل آنجا نبودند، گرد و خاک و لکه های بیشماری که حالا جزیی از وجودش شده بودند خبر از مسیر طولانی که آمده بودند می‌داد.
.................
اینکه چطور اینا باهم شدن یکی تو «قیچی» خیلی برام جالبه، و برام جالب تره یکی مثل من با کلی اشکال دستوری و نگارشی و ادبی، با یکم تمرین هدفمند چقدر می‌تونه زود پیشرفت کنه، البته این متن ها کوتاه هستن ولی زمان زیادی برای نوشتن شون صرف شد.
باید شروع کنم به خوندن، خیلی عصبانیم، خیلی شکننده و خیلی آسیب‌پذیرم، باید دوباره لای برگه های کتاب ها لونه درست کنم و زمان بیشتری با قدیمی ترین همراهانم بگذرونم(خدا فراموش نشه-من از تو کتابت شناختمت)
تراپیست چقدر گرونه، تقریبا دو بار رفتم تو این هفته و مطمئنم اگه با اون پول میرفتم بوستان نزدیک شهر، تا چند هفته انرژی اضافی داشتم، چون خیلی بهم خوش می‌گذشت.
خلاصه ازین به بعد باید یکم بیام رو سطح، تو آبهای عمیق فقط هیولا ها زندگی میکنن.
دارم روی ذهنم کار میکنم تا داده های کمتری رو پردازش کنه و بیشتر مشاهده کنه، در واقع به جای حلاجی مفاهیم می‌خوام ازش بخوام تا ببینه، یعنی چی؟! یعنی دیگه قرار نیست فکر کنیم، تحلیل کنیم و بر اساسش تصمیم بگیریم؛ قراره ببینیم، حسش کنیم و بعد واکنش نشون بدیم، البته مطمئنم نمیشه کامل خاموشش کنم و قرار هم نیست که چنین کاری بکنم، صرفا قراره یه زمین بازی جدید بهش معرفی کنم.
.
.
