آمدم تا از تو بنویسم اما کلمات کنار هم جور نمیشد، انگار که آنچه از تو در دل داشتم را فراموش کرده‌ام! گویی دیگر تورا نمی‌شناسم، دیگر آن نسیم خنکی که آتش وجودم را رام کرده بود نمی‌وزد!
کلمات که جاری نشدند، آتشی سرکش زندانی در سینه‌ام بود، از قفس بیرون آمد و اشک هایم را چاره‌ای برای عطشش یافت و هنوز هم شانه هایم می‌لرزد، آخر اشک ها که تو نمی‌شوند، هیچ چیز نمی‌تواند تو باشد!
نبودت همچون بودنت مرا بهم می‌ریزد، ماه من! به آسمان که میایی ساحلی مملو از صدف و مروارید دارم، گویی که آسمان است، نور حضورت تمامشان را درخشان و زیبا میکند!
وقتی هم که مرا لایق دیدنت نمی‌دانی و چهره می‌پوشانی، موج ها، سرد و سهمگین، مرا غرق خود می‌کنند، نمی‌توانم مقاومت کنم، آخر من به غرق شدن در تو عادت کرده‌ام!
اشک زورش به آتش نمی‌رسد و دریا هم مرا می‌کُشد، هیچ چیز نمی‌تواند تو باشد!
تو را که داشته باشم، همان‌طور که می‌توانم بگویم ماه برای من است، همین قدر کافی است، همین میشود فانوسی برایم، جسمم، حتی بی‌جان، راهش به ساحل را پیدا میکند و باز در غرق نور تو میشود!
می‌دانم لایق تو نیستم، می‌خواهم باشم، نمی‌شود! زمزمه‌ای آزار دهنده، از آن‌هایی که مزه تلخ حقیقت می‌دهند، دائما کاستی های بسیارم را یادآوری میکند!
دلم می‌خواهد در کنار تو باشم و عقلم می‌گوید، که خار و خاشاک در گلستان جایی ندارد!
چه کنم ؟ چه کنم ؟ چه کنم ؟
روی آمدن به سمت تو را ندارم، ترجیح می‌دهم از دور نگاهت کنم! و این دوری از هر دردی بدتر است، اگر سویی دیگر بروم تاریکی است، پشت به نور که راه بروی همین میشود دیگر!
و این درد ها و سردرگمی ها چه شیرین است، همه را دلیلی می‌دانم برای آنکه بگویم مهرت را در دل دارم!
