
شنیدن صدایش، صدایی که بهخوبی مطالب را بلد است و توضیح میدهد، صدایی که گویا فقط برای من سرشار از بیگناهیست، با استرسی پنهان که آن را بهخوبی حس میکنم.
تمام آن لحظههایی را به خاطر میآورم که حاضر بودم هر کاری بکنم تا آن فرسودگی و تیرگی را از صدایش پاک کنم و دوباره آن صدای دلنشین گوشهایم را نوازش دهد.
با وجود تمام اینها، او برایم کامل است؛ او و تمام چیزهای مربوط به او.
صدای او کامل است؛ حتی وقتی از استرس میلرزد.
صدای او کامل است؛ حتی وقتی از پشت اسپیکرِ گردوغبارگرفته گوشیام پخش میشود.
صدایش در من دلهرهای به وجود میآورد که دلیلش را نمیفهمم.
حس کردنِ او مرا مضطرب میکند؛ شاید چون حقیقت تلخ اینکه او دیگر مال من نیست به من سیلی میزند.
دلم برای زمانی که صدایش مال من بود تنگ میشود؛ آنقدر تنگ که حس میکنم تمام بدنم در حال خشک شدن است و قلبم مچاله میشود و بهصورت مارپیچی، دردناک و بهتآور، مرا در خودش میکشاند و میبلعد.