فکر کنم عصر یه دوشنبه از آبان بود که بالاخره به مقاومت خودم برخوردم.
من از مقاومت بالایی برخوردارم و خب به تبعش جریانی کم.
گاردهای متعدد محصول این مقاومتاند، گاردهایی که البته بیشتر بوی ناامنی میدهند! هرچه باشد گارد برای حفاظت است دیگر.
و من از طرفی به «حفاظت از نهاد خود» فکر میکنم که ستودنیست.
اما جنس این گاردها با آن گاردها فرق دارد. حصاری که پس از تجربه و از روی دانستن بالا میرود، تو را محدود نمیکند، بلکه به سمت راه خودت هدایتت میکند. و اگر هم محدودیتی در کار باشد، از آنجا که خود خواسته و خوددانسته است، پس خودت مسئولش هستی. اما گاردی که ندیده و ندانسته و نخوانده و نچشیده بالا میرود، احتمالا پایههایی از جنس ترس دارد.
و خب البته که این عمر ظرفشده در پیالههای “سال” برای تجربهی تجربهنشدهها کافی نیست.
حتی اگر همه را نخواهی و فقط برخی را!