من یک جریان یا کار را در کل نفی نمیکنم.
کُلها معمولا سادهسازی شدهاند تا بتوانند کل بمانند و به همین سبب ظاهر نمایشی و شعاری به خود میگیرند.
من معمولاً با کل ها میانهی خوبی نداشتهام؛ کل برای حیات خود به قیدهای مطلق وابسته است، به صفات “ترین”دار.
من در جزء خرده میگیرم اما...
جزءهای بیزرق و برق که توجه عام را نمیخرند، که شاید خیلی لایق پردازش بهنظر نرسند، اما موجودیت “کل” بدون آنها منتفی است.
این جزءها هستند که ما را درگیر میکنند، که مانع از دیدن تصویر کلی میشوند، که وقتی با فاکتور زمان مخلوط شوند تاثیرات شگرف میگذارند.
و ما به جز این اجزا چه چیز را داریم که به آن آویزیم؟
به جزئیات لحظه چنگ میزنیم
تا بعدتر که امواج کل منحدممان کرد، اندکی کمتر غافلگیر شویم.
وقتی که کُل، ساده و بیتلاش و البته دور ما را نظاره میکند که به اندکهای جزئی خود میآویزیم.
و البته گمان میکنم روال همین آمد و شد میان این دو باشد
که هیچ چیز آویختنی نیست...