آیا خواستْ(خواهش)، محرک کافی برای رسیدن به آستانهی عمل در آن راستا است؟
یا اینکه احساس امنیت نسبت به چیزی که خواستن معطوف به آن است، تو را به انفعال میرساند؟
یعنی نه اینکه دیگر خواستنی در کار نباشد... آرامش خاطر از بودنش، آن را چند رتبه در لیست الویتها پایین میآورد. و تو واحدهای بیستوچهار ساعته و ظرفهای انرژی خود را صرف به اصطلاح الویتهای دیگر میکنی.
کجاست این آستانهی لازم جهت فاعل بودن؟ محرکش چیست؟
من فعلی را که محرکش، احساس ناامنی و از دستدادن و بیاعتمادی باشد، نمیپسندم. هرچند که در نهایت، فعلی صورت گرفته و خب خوب است و در معادلات بده بستانی میگنجد. و من هیچوقت با این معادلات میانهی خوبی نداشتهام!
آن که در امنیت و اطمینان از موجود بودن مورد خواهش، دست به فعل میزند... این فعل در نظام ارزشی من جایی دیگر دارد.