ما تمام بوم‌های زندگی‌مون بخاطر نداشتن امید، سیاه شد. جنگل رویاهامون سوخت و بی گل و درخت شد. ما پروانه‌هامون سوخت و بال‌هاشون خاکستر شد و دود شد رفت روی کوهی از خاطره‌ها. ما حرفای نگفتمون بغض شد، ابر شد بارید روی بالشتمون توی شب‌های سیاه زندگی‌مون. ما غبار گرفتیم، غبارِ دردِ دلتنگی.
ما در آینه‌های شکسته خودمون رو جستجو کردیم، اما فقط سایه‌هایی از گذشته رو دیدیم. روزها به شب‌ها تبدیل شدند و شب‌ها به بی‌خوابی‌های طولانی. امیدی که روزی مثل نوری در دل‌هامون می‌درخشید، حالا به یک شعله‌ی کم‌نور تبدیل شده .
ما یاد گرفتیم که چطور با درد زندگی کنیم، اما فراموش کردیم چطور بخندیم. هر لبخند ما، یک نقاب بود که بر روی غم‌هامون کشیدیم. اما هنوز هم در عمق وجودمون، صدای امیدی ضعیف وجود داشت که می‌گفت: «هنوز هم می‌توانی پرواز کنی.»
ما تصمیم گرفتیم که از خاکسترها برخیزیم و دوباره جنگل رویاهامون رو بسازیم. شاید با هر قدمی که برمی‌داریم، کمی از آن غبار دلتنگی کم بشه. ما می‌دانیم که زندگی هنوز ادامه دارد و شاید، فقط شاید، روزی دوباره پروانه‌هایمان را ببینیم که با بال‌های رنگینشان در آسمان پرواز می‌کنند.
