از بچگی از عدد ها تنفر داشتم، همه‌ی اعداد. روز تولدم، سایز کفشم، قدم و یه عالمه چیز دیگه. همیشه فکر می‌کردم که اعداد فقط یه سری نشانه هستن که زندگی رو پیچیده‌تر می‌کنن. هر بار که باید سنم رو بگم یا اندازه‌ی چیزی رو بگیرم، حس می‌کردم مثل یه زندانی در دنیای اعداد گرفتار شدم.
یادمه وقتی معلم ریاضی می‌خواست برامون مسئله حل کنه، قلبم تندتر می‌زد. هیچ وقت نمی‌فهمیدم چرا باید این همه روی اعداد تمرکز کنیم. برای من، دنیای واقعی با رنگ‌ها، احساسات و داستان‌ها پر شده بود و اعداد فقط مزاحم بودن.
هر بار که کسی از من می‌پرسید "سنت چنده؟" یا "چند سال دیگه فارغ‌التحصیل می‌شی؟" حس می‌کردم که دارن منو به یه قفس می‌برن. به همین خاطر سعی می‌کردم به هر طریقی از این سوالات فرار کنم.
اما با گذر زمان، کم‌کم متوجه شدم که اعداد هم بخشی از زندگی‌اند. وقتی بزرگ‌تر شدم و وارد دانشگاه شدم، فهمیدم که اعداد می‌تونن به من کمک کنن تا دنیای اطرافم رو بهتر بفهمم. از آمار گرفته تا تحلیل داده‌ها، هر کدوم از اعداد می‌تونستن داستانی برای گفتن داشته باشن.
حالا دیگه از اعداد نمی‌ترسم. بلکه سعی می‌کنم باهاشون دوست بشم و ازشون به عنوان ابزاری برای درک بهتر جهان استفاده کنم. بنظرم زندگی بدون اعداد نمی‌گذره، نظر شما چیه؟
