هوا گرفته است، گرد و خاک غم نبودنت را همه جا پخش کرده است. صدای به هم خوردن درها، هوهوی میان درخت ها، غبار خاکستری آسمان عجیب مرا دلگیر کرده است. نور کمرنگ ستون های برق که میان گرد و خاک گم شده اند، مسیر رهگذران را می نمایانند و آنها چقدر به همین نور کم خوشحالند. برمی گردم به روزهای خیلی قبل، روز هایی که عصرها به امید دیدنت ساعت ها دم در حیاط منتظر بودم و نگاه خیره ی خیلی ها شرمگینم نمی کرد. روزهایی که با صدای هر ماشینی که شبیه ماشین تو بود تپش قلبم، گوش کوچه را کر می کرد. آن شب هم گرد و خاک بود، آن شبی که تو درون ماشینت زیر نور منتظر نشسته بودی و دیگری را برای گرفتن کتاب پیش من فرستاده بودی و من چقدر به خاطر این کارت دلم گرفت. و بعد ها تو چقدر منت کشیدی. می خندیدی و حرف می زدی و چال گونه هایت حواسم را به یغما می برد و دلم برایت ضعف می کرد. امشب اینجا هوا گرفته است و تو نیستی.
دلم باز هم برایت تنگ شد.....