به تمام اتفاق های گذشته، به خیال های فقط خیال مانده، به تمام راه های نرفته، به تمام راه های رفته و باز هم ناکام مانده، به آرزوهای رها شده در دست باد، به روز ها و سال هایی که بی عشق و بی حالِ خوب تمام شدند و رفتند، به لبخندهایی که خیلی وقت است نیامده‌اندو مهمان نشده اند، به زیبایی هایی که اصلا به چشمم زیبا نیستند و انگار برایم دهن کجی می کنند، به پناه بردنِ دوباره ام به نوشتن، به دخترکی که کنارم نشسته است و مدام می گوید: مامان چرا گریه می کنی؟؟ به خدایی که فقط می بیند، به همه ی اینا می خندم و باز هم می خندم....
