وقتی لبریزی، وقتی کسی تو را نمی فهمد، وقتی حرف هایت شنیده نمی شود، وقتی دلت حسابی پر است، مجبوری ساکت شوی و فقط نگاه کنی، فقط نگاه، نگاه به حرمت های ریخته شده، به حرف هایی که هیچ وقت نمی شود ان ها را دوباره تعبیر به خوب کرد، به ان همه توقع نداشتن، به اینکه دیگر نمی شود کاری کرد، خسته ام، خیلی خسته، دل گرفته، دل مرده و رنگ پریده، شادی را فراموش کرده ام، انقدر به من سخت گذشته است که فقط می توانم نگاه کنم.حتی خواب هم مرا نمی برد انگار روی دست شب مانده ام، دلم معجزه می خواهد. معجزه ای از جنس خوب، سرشار از حس خوب، طراوت و تازگی، چقدر دلم برای ان دوران تنگ شده است که سرمست و خرامان کوچه ها را با پای پیاده گز می کردم و کیف می کردم، چقدر دلم برای ان دخترک پرحرفِ سرخوشِ از همه جا بیخبر تنگ شده است، چقدر دست و پاهایم درد می کند و چقدر دلم شکسته است.
