این روزها، حجم زیادی از اطلاعات روانه مغزم شده، حجم زیادی از غم در قلبم نشسته و حجم زیادی از سوال و چرایی بر ذهنم رژه می رود.
این بین، یک فیلم کوتاه در شبکه های اجتماعی دست به دست شد که حالم را خیلی خوب کرد و حس کردم سزاوار تقسیم این حال خوبم با بقیه هست و کمی بعد حس کردم چقدر دلم میخواست جای شخصیت این فیلم واقعی باشم! نه فقط خودم بلکه دوست دارم همه مردم دنیا قلبشان جای قلب این شخصیت باشد و یادم افتاد به مسابقه آقای دست انداز.

در توضیحات این فیلم آماده بود:
"دست همدیگر را بگیریم؛ مخصوصا وقتی پاها مصنوعیاند!
زینب و نگینه، از جمله هزاران کودکِ قربانی جنگ در افغانستان هستند. به تازگی به کمک سازمان ICRC_af صاحب پاهای مصنوعی شدهاند.
راه رفتن با پاهای جدید برایشان دشوار است، اما دست هم را میگیرند و آرام و خوشحال راه میروند."
این ویدئو غم داشت؛ خیلی هم داشت، ولی امید هم داشت! حس میکنم شاید یکی از عمیق ترین احساسات دنیا، حس غم توأم با امید باشد.
این فیلم ده ثانیه ای، یک برش کامل از غم، امیدواری و انسانیت داشت.
در این ده ثانیه دنیا جای بهتری بود. علم این بار بمب نشده بود که آوار شود بر سر بچهها، علم این بار پا شده بود برای بچهها!
در این ده ثانیه، روح بزرگ دو بچه که از دردی مشترک رنج میبردند، خودنمایی میکرد. دو بچه که با هم کمک کردند، تا درد مشترک همدیگر را تسکین دهند.
همه ما مردم، این روزها بخشی از وجودمان آسیب دیده، بخشی از وجودمان شاید از دست رفته باشد و نکته مهم این است که ما با همین حال باید هوای همدیگر را هم داشته باشیم؛ مـثل زینب و نگینه فیلم.
این روزها کمتر به هم بپریم، بیشتر مراقب قلبهای هم باشیم، ما کسی را نداریم، خودمان دست همدیگر را بگیریم!
پ.ن : لینک فیلم https://t.me/akhbarefori/207891