سینا تو بچگی یه پسر شیطون و پر از آرزو های عجیب و بزرگ بود و خوی زودجوش و به قول ایرانی ها دعوایی داشت.
طفلک مادرش سر کتک کاری هایی که با بچه ها داشت همه اش یا داشت زخمای پسر رو تیمار می کرد و یا داشت رضایت والدین دیگه رو جلب می کرد.
کاری نمیشد کرد و هر صحبت و نصیحتی براش کارساز نبود. تا اینکه پدربزرگ پدریش یک روز صداش کرد. کنارش کشید، بوسیدتش و بهش شکلات داد. سینا به شخصه خیلی پدربزرگش رو دوست داشت و برای همین بدون شیطنت تو بغل اون نشسته بود.
پدر بزرگ سینا با همون تن استخونی و لبخند ملیح و ریش بلند سفید و لباس های تمیز و روشن همیشگیش، سینا رو نشوند روبه روش.
سینا اونموقع فقط 6 سالش بود و همیشه شکم کوچولوش، تیشرتش رو براش تنگ می کرد و لپاش، چشمای میشی‌شو ریز تر نشون میداد. اون روز همینطوری که داشت با ولع شکلاتشو می خورد، به چشمای پدربزرگش نگاه میکرد و از لبخندش که دندون های شیری اش رو نشون میداد معلوم بود که شکلات بیشتری رو میخواد با ترفندای کودکانه اش بگیره.
پیرمرد از جیبش یک مشت لوبیا چیتی بیرون اورد و گذاشت جلوی سینا و شروع کرد شمردنشون.
دقیقا 17 تا.
رو کرد به سینا گفت: این لوبیا ها جادویی ان.
سینا که چشاش چهارتا شده بود پرسید: یعنی چی!؟
پدر بزرگ داستانی تعریف کرد از اینکه این لوبیا ها رو پهلوون اشکان از بالای 17 کوه برداشته و هر کوه سختی های خودش رو داشته، اژدهای دو سر و یا روستاهای با آدم های خطرناک و ... ولی پهلوون با یک روش به همه شون پیروز شده بود.
سینا که داشت رو ابرا پرواز می کرد و جلوش گنجینه عظیمی میدید با کنجکاوی تمام پرسید: چجوری؟ چجوری آقاجون؟
پدربزرگ گفت: پهلوون اشکان وقتی به مشکلی میرسید، مثل همون اژدها یا حتی وقتی عصبی میشد مثل وقتی که راهزنا اذیتش کردن، یه راه حل داشت، اول صبر میکرد تا درونش آروم بشه و بعد که آروم شد راه حل های هوشمندانه به ذهنش میرسید.
سینا سرتا پا گوش شده بود. پدر بزرگ لوبیا ها رو جمع کرد و ریخت تو دست سینا و بهش گفت: از این به بعد این ها دست تو باشن. هر وقت تو یک موقعیت سخت قرار گرفتی اول باید مثل پهلوون صبر کنی و آروم باشی بعد سعی کنی فکر کنی چه کاری بهتره، بعدش اتفاقای خوبی میوفته. بعد از اون، یکی از دونه های دستت رو ببر بکار تو گلدون، این لوبیا ها جادویی ان، اگر چند روز مراقبشون باشی برات لوبیاهای جادویی بیشتری میارن.
ولی اینم گفت که اگر کاری کنی که هوشمندانه نبود و موجب دردسرت بشه، این لوبیا ها دیگه رشد نمیکنن.
پسرک لوبیا ها رو گرفت و شروع کرد روش پهلوون رو رفتن و مغرور بودن به دارایی اش. البته سینا بیشتر از 17 بار تو مخمصه افتاد ولی چون میترسید لوبیا ها دیگه رشد نکنن باز هم روش اشکان رو میرفت.
رفتار سینا دیگه خوب شد. حتی بعد از چند سالی که گذشت و براش مشخص بود این داستان خیالی بوده، دیگه این روش براش درونی تر شده بود. ولی کم کم از بعد شروع دبیرستان و نزدیک کنکور که زمان براش حیاتی بود، بعد از صبر، سکوت رو پیش میگرفت و به نظرش این از نظر پهلوون اشکان هم هوشمندانه ترین تصمیم بود.
هر اتفاقی به معنای صبر و سکوت بود براش و این از نظر بقیه خوب بود تا اینکه هم کلاسیاش شروع به اذیتش کردن، تا اینکه تو دانشگاه دختری که سینا دوستش داشت با دوست سینا بهش خیانت کرد، تا اینکه سر کار به جرم خیانت در امانتی که ثابت نشد حقوق سه ماهش رو ندادن، تا اینکه بقال سرکوچه جواب سلامشو تو جمع نداد، تا اینکه مامانش حواسش نبود و شالگردن مورد علاقه اش که یادگار پدربزرگش بود رو داده بود به بچه ی خواهرش، تا اینکه پدرش گفت کاش همه ی بچه هام مثل علی (برادر کوچکتر سینا که سر زبون دار تر بود) باشن، و غم ها، پرسش های چرایی و خشم ها، همه جوابشون صبر و سکوت بود.
سینا ازدواج کرد. دیگه از آرزوهای بزرگش خبری نبود، فقط فکر کرد آدمی که رنج کشیده میتونه رنجشو بفهمه ولی دختر هم شروع به رنج دادن سینا کرد. توهین ها، شک ها، بی احترامی جلوی خانواده ها به سینا و ضربه ی آخر وقتی بود که دختر گفت: تو یه آدم لالِ بازنده ای. گاهی یک حرف ساده و کم اهمیت که حتی فکر هم روش نشده، میتونه دقیقا قفل دری از ناخوداگاه باشه که هیولای درون رو آزاد کنه.
جرقه زده شد.
همه چیز در یک آن بود، خود بچگیش، آقاجونش، خوشحالی اوایل، شروع غم ها، آسیب ها، خشم ها و در نهایت نفرت.
چشمای سینا از شدت فشار و خشم پر از خون شده بود و انگار داشت از حدقه بیرون میزد و یهو زد زیر خنده؛ نه یک خنده ی معمولی، بلکه قهقهه های بلند و بدون کنترل.
دختر که ترسیده بود و توقع سکوت داشت، هیچی نمیگفت و با ترس نگاه میکرد. انگار با یک بشکن تبدیل به یک انسان وحشتناک شده بود که هیچ چیز انسانی ای در اون نبود.
فکر، صبر، سکوت! نه
انگار سالها پسر بچه ی 6 ساله درونش تو کنج اتاق تاریکی غمزده کز کرده بوده و حالا یگانه هدف سینا این بود نه تنها ازش مراقبت کنه، بلکه بهش افتخار کنه.
و انتقام، مکرر تو سرش تکرار میشد.
پسر یک آن به خودش اومد و متوجه همسرش شد؛ اومد سمت دختر و باهمون چشم ها و لبخند غیرعادی گفت: دوباره تکرار کن حرفتو!
و اینبار بلندتر داد کشید: تکرار کن.
دختر که از ترس داشت گریه میکرد هیچی نمیگفت. پسر موهای دختر رو کشید و دختر رو کشون کشون برد تو اتاق در کشو رو باز کرد و از جعبه ای که مقداری لوبیا بود، لوبیا ها رو به زور ریخت دهن دختر و مجبورش کرد قورت بده و دختر رو پرت کرد رو زمین و بقیه لوبیا ها هم رو زمین پخش شد. خنده هاش بلندتر و وحشتناک تر شده بود انگار. تو همون حال بود که یاد شالگردن محبوبش افتاد، چشمای سرخش برق میزد و لبخند کجی رو لباش نقش بست. خیلی کارای عقب افتاده داشت.
