می دوزم

چقدر نازه این دختره ...

این از اولین کلماتی بود که وقتی یکی اونو میدید، ناخوداگاه تو ذهنش نقش می بست.

حتی با اینکه الان حدود 24 سالش بود، ولی به قدری بیبی فیس بود که انگار یه جوون 18-19 ساله است.

پوست سفید و موی خرمایی و چشمای درشت قهوه ای، لبای قلوه ای متناسب و بینی معمولی ولی خوش فرمی که تو سرما مثل رنگ لباش سرخ میشد. قد متوسط و بدن خوش فرم که با لباس های over size و رنگ های خنثی ولی شیک و ساده پوشیده میشد.

آرایش نمیکرد ولی تینت گونه دوست داشت، میخندید، درس میخوند، تعطیلات کار میکرد، خونگرم و شوخ بود و قابل اعتماد برای همه؛ حتی برای کسایی که بهش حسودی میکردن.

میشه گفته زندگیش سراسر در صلح بود. مخصوصا بعد از اینکه تونسته بود کارشناسی ارشد رتبه خوبی بیاره و تو دانشگاه دولتی رشته ی مورد علاقه اش، یعنی بیوپلیمر بخونه. همه چیز طلایی و نورانی پیش میرفت به جز یک عادت کوچیک ولی شاید از نظر بقیه تاریک که از اوایل نوجوونی باهاش بود. اینکه وقتی یکی با کلمات و یا یکی مثل مادرش با دست و لگد بهش آسیب میزد، قلب اون از جنس شیشه نبود که بشکنه، از جنس مخمل بود. باباش اینطوری صداش میکرد تا قبل از اینکه از دنیا بره. علاقه اش به پدرش باعث شده بود همیشه خودش رو مخمل زرشکی نرم بدونه. برای همین وقتی آسیب میدید و تار و پود قلبش میشکافت، عادت داشت بدوزه خودشو.

همیشه یه نخ قرمز و چند تا سوزن با سایزهای مختلف تو کیفش بود و در اولین فرصت بعد دلشکستگی میرفت یه جای خلوت، ترجیحا توالت، و اونجا شروع میکرد پوستشو دوختن.

اون حتی برای این دوختنا اصول هم داشت، دوتا اصول اصلی؛
یک نوع دوختن بود؛ اگر آسیب سطحی بود، یک کوک با رویی ترین پوست کف دست و کوچیک در حدی که کسی متوجه نشه، اگر کمی آسیب بیشتر بود، روی بازو و جاهایی که کمتر تو دید هستن، تعداد کوک های بیشتر و کمی عمیق تر. معمولا کوک ها سطحی بودن ولی شاید هفت هشت مورد رد سوزن دوزی های عمیق روی رون و ساق پا و شکمش دیده میشد که حکایت از غم های سنگین تر داشت.
اصل دوم این بود که همیشه نخ به قدری باید نازک می بود که بعد از التیام قلبش بتونه اون نخ رو بدون قیچی بِکَنه.

روزها میگذشت و روزهای بهار با شکوفه ریزوناش سپری میشد. بعد کلاس بود که بوی سیگاری آشنا، باعث شد که خاطراتی که سرکوب میکرد بهش حمله کنن و حس پنیک بهش دست بده. خاطرات روزایی که کتک های شدید و شکنجه های روانی مادرش که با مردهای مختلف رابطه داشت تو خونه، باعث آسیب های جبران ناپذیری براش شده بود و برای این آسیب ها تا سالها تحت درمان بود. با اینکه خیلی وقت بود میگذشت و 5 سالی میشد که تو پانسیون جدا زندگی میکرد ولی اون خاطرات حل نمیشد براش. اون زخم ها بخیه زده شده بودن ولی برای مخمل انگار همیشه تازه ان، بهشون میگفت زخم های عفونی.

میدونست نباید وسط محوطه دانشگاه لو بره ضعفش و با چند تا نفس عمیق خودشو کنترل کرد تا برسه سرویس. سرویس ساختمون پر بود. عین آدم های نیازمند به هر دری میزد و در نهایت ناچار رفت به پاتوقش.

یکی از درب های فرعی دانشگاه حاشیه اش یک فضای سبز بزرگ و انبوه پر از درخت و بوته های کوچیک و بزرگ شمشاد بود و انتهاش چند تا چنار قطور حلقه زده بودن و هیچ دیدی از دور و بر نداشت و کسی معمولا اونجا نمیرفت.

این پاتوقی برای مخفی بودن از همه بود، مخصوصا وقتی میخواست کتاب بخونه و یا تو خودش باشه.

ولی امروز نه.

دستاش میلرزید و قلبش تند میکوبید و نفسش به زور بالا میومد. با هر روشی بود نخ قرمز همیشگی رو در اورد و سوزنو نخ کرد. عدد و جای کوک ها رو تعیین کرد، پنج کوک روی بازو با عمق کم ولی نه سطحی. دردناک ولی التیام بخش. از نظر پزشکی هم منطقی بود، وقتی درد بیشتری در بدن ایجاد بشه میتونه دردهای دیگه رو کم رنگ تر کنه و اینو مخمل با گوشت و استخونش زندگی کرده بود.

شروع به کار کرد و با هر فرو رفتن سوزن تو پوست و گوشتش و مورمور بدنش موقع حس کردن نخ، دردش کم و کمتر میشد. غرق دوختن بود که یهو سرشو بالا اورد و بالاسرش یکی از همکلاسی های پسرش بود که بی هیچ ری اکشنی ولی غمزده و کمی شوکه نگاه میکرد.

مخمل که بیشتر شوک شده بود، تند تند آستینشو کشید پایین و پسر که انگار تازه به خودش اومده باشه با همون حال ولی کمی مضطرب تر گفت نمیخواسته مزاحم بشه فقط کتابای سارا (که دوست صمیمی دختر هست) دستش بوده و چون امروز سارا دانشگاه نبود، دیده دختر رو که اومده بین درختا و اونم پشت سرش اومده کتابا رو بده.

هر دو مردد و مضطرب بودن و چیزی نمیگفتن و هر دو سکوت کردن و داستان عاشقانه از همینجا شروع شد.

بعد از اون روز، کم کم نگاه های بینشون بیشتر شد، گپ ها طولانی تر شد و بیرون رفتن ها و گفتن و خندیدن ها هم همینطور. انگار دانشگاه برای هر دو معنای دیگه ای پیدا کرده بود. عشق، آروم و بی‌صدا از لابه لای شکوفه ها، بوی خاک نم‌خورده و تو سایه درختای کهنسال چنار جوونه زد.

پسر به نظر آدم خوبی بود. از نظر ظاهری هم قد بلندی داشت، تیپ اسپرت، قیافه ی بی نقص جذاب و بدنی تقریبا ورزیده.

رابطه ی مخمل و پسر به مرور جدی تر شد. غم ها یکی یکی میرفتن. پسر فهمید گاهی وقتا دختر ناراحته ولی نمیخواد از زخماش بگه و پسر درک می کرد. روزهای نورانی دیگه با نخ های قرمز خط خطی نمیشدن. دختر آروم آروم جون می‌گرفت. خنده های واقعی، درد هایی که به سوزن نیاز نداشت؛ آغوش و حرفای پسر از آینده و بچه هاشون و حمایتاش تو هر لحظه که پر از محبت بود؛ همه چی بالاخره سرجاش بود و اون روزی که رفتن مزرعه ی گندم و با دست های باز میدویدن و میخندیدن و از شادی جیغ میکشیدن، با گره زدن گندم ها بین خودشون پیوندشون رو رسمی کردن و مال هم شدن.

سه ماه میگذشت و روزها تمام‌عیار قشنگ بودن تا اینکه اون روز کذایی آفتاب غروب کرد. همون عصر سه شنبه تو پارک جنگلی؛ وقتی که پسر رفت قهوه بگیره از دکه و مخمل همونطور که رو نیمکت نشسته بود کتاب توی کیف پسر رو از سر کنجکاوی برداشت و نامه ی بین اون رو اتفاقی دید، ویزای کانادا و بلیط پرواز ماه دیگه.

بعد خوندن نامه از صورتش که انگار خشک شده بود، اشکا بی اختیار پایین می ریختن. تو سرش هزار تا سوال بود و هزاران هزار از این سوال ها فقط "چرا" بود. مخمل قبل از اومدن پسر به زندگیش میتونست با همه ی زخماش بخنده، میتونست سرپا باشه با وجود همه چی و زندگی رو تحمل کنه. ولی اون روز هیچ سوزن و نخی نمیتونست دردشو کم کنه.

یاد داستان پیرمردی افتاد که نگهبان در قصر بود و ماه ها تو سرما بدون لباس گرم نگهبانی میداد. یه روز شاه دیدش و گفت که دستور میده براش لباس گرم بیارن ولی چند روزی گذشت و خبری از لباس گرم نشد. چند وقت بعد نگهبان از سرمازدگی فوت کرد.
سرما اون رو نکشت، امید به لباس گرم اونو کشت.

پسر وقتی رسید و حال دختر و نامه دستش رو دید فهمید قضیه چیه و دختر با همون حال بلند شد و لباس پسر رو گرفت و بین اشک ها و هق هق هاش مکرر میپرسید چرا بهش نگفته، چرا چرا چرا و هر بار بلند تر داد میزد و میپرسید و گریه میکرد.
مخمل یهو فکر کرد نکنه داره میره و میخواد مخمل رو هم ببره. یه لحظه گریه اش رو قطع کرد و اشکاشو با آستینش پاک کرد و مستاصل و با هق هق و چشمای خندون و لبخندی که آخرین ذره ی امیدش توش بود پرسید منم میخوای با خودت ببری؟ آره؟ این سوپرایز بود؟ آره این سوپرایز بوده حتما ...

و وقتی پسر سرش رو پایین انداخت، مخمل تار و پود قلبش شکافت.

گریه ها شدت بیشتری گرفتن و صدای دختر بلند و بلند تر میشد. پسر اولش سعی کرد آروم باشه و دختر رو آروم کنه، صدای بلند دختر و آشفتگیش اونم کم کم عصبی کرد و به جایی رسید که پسر بلند فریاد زد بسته! توقع داشتی بین آینده ام و تو روانی، تو رو انتخاب کنم؟!

دختر یهو سکوت کرد و بین نفساش که انگار گلوش رو میسوزوند و با صورتی خیس و با چشمایی که انگار داشت از حدقه بیرون میزد، پسر رو نگاه کرد.

آروم با چشمایی به رنگ خون و صورت اشک آلود و نگاهی که با کلمه ی "روانی" حالا پر از خشم و نفرت شده بود شروع کرد به بلند خندیدن یه قدم رفت عقب و با لبخند سرش رو کج کرد و گفت دوباره تکرار کن. پسر که عصبی بود و این تهدید هم عصبی ترش کرده بود گفت: جرئت دارم و میگم، من نمیدونستم روز اول چه مدلی ای؛ خوشگل و مهربونی آره، برای همین گول خوردم. تا اینکه وقتی پوست تنتو دیدم که جای سالم نداری اوغ ام گرفت، سر دلسوزی تحملت کردم از اون روز، الانم به جای تشکرت داد و بیداد راه انداختی، همون بهتر که مثل چرخ خیاطی بیوفتی به جون پوستت دختره ی مادر ... لیاقتت همینه. وقتی از مادرت گفتی اولین فکر میدونی چی بود؟ اینکه تو اصلا میتونی مادر خوبی بشی و یا یکی مثل مادرتی. الان به جواب سوالم رسیدم.

دختر سکوت کرد و انگار که خشک شده باشه وایستاده بود و با نگاه مات. تو چند ثانیه لبخندش محو شد.

پسر سوار ماشین شد و رفت و دختر همچنان ایستاده بود.

نمیتونست راحت بیخیال بشه.

باید چیزی رو به پسر میداد که لایقش بود.

انتقامی از جنس ترس و اضطرابی که آرزوهاش براش بشه جهنم.

چند هفته ای میگذشت و تابستون بود و دانشگاه ها تعطیل. پسر برگشته بود به اکسش و دختر رو خواست فراموش کنه و دختر دیگه آدم خوشحال سابق نبود. هم اتاقیش بارها پرسیده بود چی شده و حالت خوبه و ... ولی اون میرفت سرکار و بعد خونه و فکر و خواب. نه دیگه می خندید نه دیگه خبری از اون آدم مهربون بود.

چشم های بی رحم ... این اولین چیزی بود که اگر کسی چشماش رو میدید به ذهنش می رسید.

تا اینکه یه روز مخمل یه پیام برای پسر فرستاد. فقط یه پیام: "گوشه ی لباستو درست کن" و سیمش رو برای همیشه از دسترس خارج کرد.

پسر که تو کافه همیشگی نشسته بود یهو دورو برش رو با استرس و تند نگاه کرد و یقه لباسشم تو آینه دید که چیزی نشده بود. با خیال راحت و کمی اعصاب خورد، نفسی کشید و فکر کرد قراره دختره سیریش شه و فقط باید تا زمان سفرش اونو نادیده بگیره. رفت تو اینستا و گوشی گردی تا اینکه بعدش بره پیش خانواده اش. اوایل شب بود و رسید و حسش خیلی بهتر شده بود و با خانواده گرم گرفته بود که یهو ترسناک ترین چیزی که میتونست مادرش بگه رو شنید: "پسرم یقه پشت لباست چرا توئه؟! بزار درستش کنم"

پسر رنگش پریده بود و واقعا ترسیده بود. واقعیت حتی روز آخر هم برای اولین بار چشمای خونی دختر رو دیده بود و حالت جنون آمیزش، اونجا هم ترسیده بود ولی به روش نیاورده بود. ترسی که داشت از رو ندونستن بود، چون دقیقا نمیدونست چی ممکنه پیش بیاد و دختر تا کجا میتونه پیش بره؛ ولی بعد یکی دو هفته که هیچی نشد کم کم از یادش رفت.

روز رفتن رسید. تو گیت هواپیما فرودگاه امام، کل خانواده پسر خوشحال و شاد و خندون دور هم بودن. تو همین حال یک خانومی میانسال گفت پسرم این برای شماست. یه پاکت بود و پسر بازش کرد و بدنش منقبض شد. نخ قرمز با سوزن. انگار گوش هاش صدا ها رو نمیشنید و بدنش یخ زده بود و با چشمای درشت شده همه جا رو میگشت دنبال دختر، ولی خبری ازش نبود. از طرفی مجبور شد سوار هواپیما بشه و به خاطر خانواده اش هم شده الکی لبخند بزنه.

تپش قلبش بالا و عرق سرد رو پیشونی که قراره چی بشه؟ نکنه دختره کاری کنه؟ نکنه، نکنه و نکنه های بیشمار.

بالاخره به آرزوش رسیده بود ولی تنها حسش استرس و وحشت بود.

با خودش گفت اشکالی نداره یه شوخی بی مزه بود و تمومه و دیگه نیستش و ... و بعد کلی کلنجار بالاخره آروم شد.

تورنتو-کانادا آخرین مقصد پروازش فرود اومد و انگار فراموش کرده بود همه چیو و درگیر گرفتن ماشین و شور و ذوق رسیدن و ....

پسر: نه! نه! نه! و صورتش خشک شد.

روبه روش یه پسر خارجی یه نخ و سوزن قرمز گرفته بود روبه روش و به انگلیسی گفت یکی گفت این رو بدم به شما و رفت همراه یه نامه ی پرینت شده. خوش اومدی به جهنم :)

دختر جای اقامت پسر رو میدونست و هر ماه یکی دوبار به مدت سه سال با یکی از افراد مقیم کانادا ولی ایرانی هماهنگ کرده بود که برای پسر همراه با نخ و سوزن، نامه های کوتاه برسونه به روش های مختلف و سیف. تو نامه ها جملات کوتاه ولی ترسناک نوشته میشد؛

امروز چقدر آبی بهت میاد!

دوست داری جایی که امروز بستنی خوردی همو ببینیم؟

این دختره که باهاش دوچرخه سواری رفتی میخواد بهت نزدیک شه؟ مطمئنی که مشکلی پیش نمیاد؟ :)

این روند با هزینه ارثیه پدری مخمل که تونسته بود بالاخره بگیره از مادرش و استاکری که دیگه دوست مخمل حساب میشد دیفالت انجام میشد. دختر بعد از هماهنگی های انتقام، همزمان شروع کرد به ریکاوری کردن و پسر ماه ها پشت ماه ها همیشه حس میکرد زیر نظره.

پسر به مرور نسبت به همه ی آدمای دورش شکاک شد. اون هایی که خوشش میومد رو با وسواس هایی که داشت از دست میداد و آدمایی که نزدیکش میشدن رو با رفتاراش ناراحت میکرد. این وسواس به حدی بود که دوربین لپتاپ و گوشیش رو از ترس هک، چسب زده بود و یا حتی نشونه میذاشت که بدونه کسی وارد خونه اش شده و یا نه.

به مرور این شکاکیتش رو کار و زندگی و درسش تاثیر گذاشت. حتی یه بار تو محل کارش دعوای فیزیکی داشت فقط به دلیل اینکه حس کرده بود نخ سوزنی که امرزو دستش رسیده، شوخیه همکاریه که باهاش قبلا درد و دل کرده. سر همین هم از کارش تعلیق شد و هم دوست جدیدش رو از دست داد و هم ارزش رزومه کاریش از بین رفت.
پسر از نظر روانی استرس زیادی تحمل می کرد و تحت درمان قرار گرفت ولی حالش بهتر نشد، فقط به نخ سیگاراش و دوز قرصاش اضافه میشد و نتونست اقامتش رو تمدید کنه و برگشت ایران. آخرین خبرها هاکی از این بود که خانوادش دارن سعی میکنن کمکش کنن.
ولی مخمل میدونست حتی کمکش کنن، پسر رویاش، سلامتی و امنیت ذهنیشو تو اوج زندگیش باخته بود. همین کافی بود.

و برای مخمل، روزهای نورانی هر چند سخت و خنده ها هر چند فیک، ولی برگشتن. فقط تنها چیزی که تغییرکرد نخ ها بود. نخ های ابریشم به جای نخ های نازک کتان. فرقش تو قانون دومش قابل لمس بود. اینجوری آروم تر بود و اینبار بی رحم تر و شاید قوی تر.