ویرگول
ورودثبت نام
خودنویس
خودنویسچیزهایی که همه تجربه می‌کنیم ولی کسی راجع بهشون نمیگه. با چاشنی روانشناسی! ایمیل: [email protected]
خودنویس
خودنویس
خواندن ۲ دقیقه·۱ سال پیش

کی تمومش کرد؟ تو یا من

دو روز رفت و دیگه جواب نداد. دیگه هیچ جوابی نداد. من و با یه عالمه ترس رها کرد و رفت. باورم نمیشد! آدمی که انقدر مطمئن میگفت دوستم داره اینجوری بره.

هر چی تکست دادم جواب نداد. هر چی زنگ زدم جواب نداد. بهش گفتم اگه واقعا اهمیت میدی، امشب بهم زنگ بزن. وقتی زنگ زد، خواب بودم. وقتی دوباره چندین بار بهش زنگ زدم، جواب نداد. بهش تکست دادم: ما تمومیم.

اونم جواب نداد. من از فردای اون شب مریض شدم. قلبم هزار تیکه شده بود.

روزها گذشت و من انتظار کشیدم. انتظار اینکه برگرده. انتظار اینکه بگه «چه تمومی؟! بیا حرف بزنیم». انتظارم به ثمر نرسید. دیروز بعد از یه هفته ندیدنش، سر کار دیدمش. ساکت بود و آروم و البته به طرز عجیبی از من فراری. با خودم فکر کردم: وا! یه جوری با من سر سنگینه انگار من باهاش به هم زدم!... عه...؟ واقعا من باهاش به هم زدم...

من نمیدونم دلیل سکوتهاش چی بود. هنوز نفهمیدم دقیقا فکر کرد چه اتفاقی قراره با اون سکوتها بیفته.

دیروز در شادترین نسخه ی خودم ظاهر شدم. خوشحال، خندون، پر انرژی. مثل همیشه! میخواستم در آخر روز با این سوال تو ذهنش زندانی شه: آیا من برای خودنویس یه سرگرمی بودم؟

چیکار میکردم؟ میذاشتم بفهمه بدون اون چقدر داره بهم سخت میگذره؟

من از دستش عصبانی بودم. از دستش ناراحت بودم. من بی نهایت دلتنگش بودم. دیروز وقتی ساکت و بی هیچ حرفی کنار هم وایساده بودیم، با خودم فکر کردم: من قبل از هر چیزی یه رفاقت رو از دست دادم.

مکالمه ی من و روانکاوم

داشتم به روانکاوم میگفتم: به نظرتون بر میگرده؟

گفت: مگه اون به هم زده که برگرده؟

بهش گفتم: دو روز هیچ جوابی به من نداد. منو نادیده گرفت.

گفت: تو چرا ظرفت انقدر سریع پر شد که با دو روز جواب ندادن تصمیم گرفتی به هم بزنی؟

به حرفاش خیلی فکر کردم. این جلسه که دیدمش، گفتم: فهمیدم چرا انقدر زود ظرفم پر شد.

سکوت کردم. چشمهام پر از اشک شد. گفتم: رابطه ی من و اون برام مثل یه خونه بود. وقتی دیگه جواب نداد، حس کردم ولم کرده. این همه آدم توی ازدواج میگن که میرن نون بخرن و دیگه بر نمیگردن. از کجا میدونستم این اون نیست؟ من ترسیدم. وقتی اون رفت، تصمیم گرفتم منم تو اون خونه نمونم. از خونه رفتم ولی قفل رو عوض کردم.

روانکاوم لبخند ریزی زد و گفت: چه مثال خوبی زدی. یعنی شرایط یه جوری شده که اگه بخواد برگرده هم نمیتونه.

گفتم: دقیقا

من نمیدونم قدم بعدیم چیه اما میدونم که زندگی سخته و جنگجو بودن سخت تر. نمیدونم همیشه باید بجنگیم یا نه اما چیزی که مسلمه اینه که باید آن چیز ارزشی برای جنگیدن داشته باشد!

روانشناسیروانکاویعشقرابطه
۱۲
۴
خودنویس
خودنویس
چیزهایی که همه تجربه می‌کنیم ولی کسی راجع بهشون نمیگه. با چاشنی روانشناسی! ایمیل: [email protected]
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید