روز اول که رفتم سر کار به روشنی روز یادمه. اینکه از چه آدمهایی حس خوب یا بدی گرفتم، اینکه حسم بهم گفت به کیا اعتماد کنم و به کیا نه. روزهای اول کاری من که سپری شد، به سپری کردن هفته ها رسیدم و الان دیگه کسی بهم نمیگه «تو که جدید اومدی!» . همه میگن «تو چند ماهه اینجایی». در واقع من هنوز دو ماه نشده که اینجام! فرقش رو حس میکنین؟!
بیشتر که گذشت ، فهمیدم حسم نسبت به اون کسایی که روزهای اول آزارم میداد بودنشون، داره تغییر میکنه. انگار دیگه کارهاشون کمتر به نظرم اعصاب خرد کن میاد. انگار کنار اومدن باهاشون راحت تر شده بود. همین چند روز پیش بود که حس کردم در من داره حس آشنای اعتماد شکل میگیره. اعتماد به کس یا کسانی داشتن در مواقع سخت و غیر سخت.

به واسطه ی شناختی که آدم های آسیب زننده ی گذشته م بهم داده بودن، از اعتماد حذر کردم. تصمیم گرفتم اصلا کار به جایی نرسه که من بخوام در یه ابعادی به کسی که اعتماد کنم که بخواد با دونستن یه سری چیزا بهم آسیب بزنه. این بار حد و مرزهام رو بهتر چیدم
ولی
میدونین چی تو ذهنم ایجاد شد : چی میشه که آدمهایی که من روز اول نسبت بهشون حس بدی داشتم، میرسن به یه جایی که من نسبت بهشون حس اعتماد میکنم؟ بدون اینکه کار خاصی کرده باشن.
تا حالا شده با یکی که هر روز میبینینش خیلی نزدیک بشین و مدام باهاش معاشرت کنین، بعد که از اون محیط مشترکه (مثلا دانشگاه یا سر کار) میاین بیرون، با خودتون بگین: من اصلا چرا با این یارو دوستم؟

یکی از کلیدهای این جواب یه اصله به اسم «اصل آشنایی» یا «اثر مواجهه صرف».
چی میگه؟
هر چی بیشتر یک چیز یا فرد رو ببینیم یا باهاش مواجه بشیم، احتمال اینکه بهش حس مثبتی پیدا کنیم بیشتر میشه حتی اگه اوایل خنثی یا حتی منفی بودیم.
به عبارتی دیگه هر چی بیشتر در معرض چیزی قرار بگیریم، بیشتر میل پیدا میکنیم که دوستش داشته باشیم.
مثلاً تو یه آزمایش به افراد تصاویری از نمادها یا کلمات بیمعنا (مثلاً حروف چینی برای افرادی که چینی بلد نبودن) چندین بار نشون داده شد. هرچه یک تصویر بیشتر دیده شده بود، شرکتکنندهها گزارش دادن که نسبت بهش حس بهتری دارند حتی بدون اینکه بدونن چرا .

ذهن ما مثل یک ماشین پیشبینیگر عمل میکنه:
مسلما فرایند اعتماد کردن پیچیده ست . توی این متن من روی این قضیه تمرکز کردم که چرا ما به مرور به افرادی اعتماد میکنیم که خیلی کار خاصی برای به دست آوردن اعتماد ما نکردن. وگرنه که مسلما اینکه اون آدم چه برخوردهایی میکنه، کجاها به ما کمک میکنه یا باهامون همدلی میکنه، در مورد بقیه چجوری حرف میزنه و... میتونه نقش های خیلی پررنگی توی اینکه ما چقدر به اون آدم اعتماد میکنیم، داشته باشه.

مهمترین چیزی که از تجربه هام یاد گرفتم اینه:
فرصت فراهم نکنین.
اگه یه کیف پول داشته باشین که توش 50 میلیون تومان پول نقده، وقتی رهاش کنین رو میز پیش همکار یا دوستتون و برید دستشویی، شب که میرید خونه تا پول رو دوباره بشمرید، اگه یه صد تومانی ازش کم شده باشه، اولین فکری که میکنین احتمالا اینه که : فلانی احیانا دست به این کیف نزد؟
خب اصلا چه کاریه!
تو محل کار و دانشگاه هم شدیدا همین توصیه رو بهتون میکنم. ترجیحا اصلا شرایط رو جوری نکنید که برسه به اینجاها !
مراقب خودتون باشین .