همیشه فکر میکردم معادله ی عشق خیلی ساده ست: آدمها همو دوست دارن و با هم میمونن.
بعدها فهمیدم عشق معادله ی درجه ۱ نیست که فقط یه جواب داشته باشه! معادله ایه با بی نهایت جواب و دقیقا همینه که خیلی سختش میکنه. موقعی که رفتم تو رابطه، یه الگوی تکراری دیدم: آدمی که احساس خطر میکرد و دور میشد.
خیلی طول کشید تا بفهمم دور شدنش دلایل زیادی داشت اما دلیلش این نبود که منو دوست نداشت. راستش من اینو هفته ها بعد اینکه باهاش به هم زدم فهمیدم...

تا حالا شده رابطه تون به یه عمق جدی ای برسه و بعد یهو ببینین طرف غیب شده؟ دقیقا فردای همون روزی که با هم یه دعوای اساسی داشتین و تنها دلیل اون دعوا سطح توقعاتتون از هم بوده. در واقع چون رابطه تون به اون عمق رسیده این دعوا رو کردین!
یا وقتی به طرف میگین دوستش دارین، طرف غیب میشه. شاید هم شما اون آدمی هستین که غیب میشه.
داستان این غیب شدن ها چیه واقعا؟
اون مثال قدیمی «دخترها/پسرها با بی توجهی جذب میشن» رو شنیدین؟ به مثال ها و تمثیلهای دور و برتون که رجوع کنین، میبینین که یه الگو وجود داره: بی توجهی آدمها رو جذب میکنه و توجه زیادی ممکنه فراریشون بده.
تعمیم دادن یه رفتار به همه ی دخترها یا پسرها واقعا درست و منطقی نیست اما من میخوام از همین مثالهای کلیشه ای به یه چیزی برسم.
یه نظریه ای داریم به اسم نظریه ی سبک های دلبستگی. این نظریه میاد میگه که:
اینکه ما توی رابطهها چه رفتاری میکنیم و چرا بعضی وقتا نزدیک میشیم یا عقب میکشیم، ریشهاش برمیگرده به تجربههای اولیهی ما با والدین یا مراقبهامون در کودکی.

دلبستگی ایمن (Secure)
این آدمها معمولاً راحت عشق میدن و عشق میگیرن. اگه طرفشون مشکلی داشته باشه کنارش میمونن و اگه خودشون مشکلی داشته باشن هم بلد هستن بیانش کنن. ترس زیادی از رها شدن یا صمیمی شدن ندارن.
دلبستگی اضطرابی (Anxious)
این افراد مدام نگرانن که نکنه طرف مقابل رهاشون کنه. به همین خاطر معمولاً نیاز زیادی به توجه دارن. گاهی زیادی تماس میگیرن، زیادی پیام میدن یا از کوچکترین تغییر رفتار طرف، استرس میگیرن.
دلبستگی اجتنابی (Avoidant)
این گروه معمولاً از صمیمیت میترسن. وقتی رابطه به عمق میرسه یا حس میکنن زیادی نزدیک شدن، یهجورایی میترسن آزادی یا استقلالشون از بین بره و عقب میکشن. همین باعث میشه غیب یا سرد شن.
دلبستگی مضطرب–اجتنابی (Fearful-Avoidant)
ترکیبی از دوتای قبلیه. هم دلشون نزدیکی میخواد، هم ازش میترسن. برای همین رفتاراشون متناقضه: یه روز نزدیک میشن، روز بعد دور.

اکثرا آدمهایی که سبک دلبستگیشون اضطرابیه و آدمهایی که اجتنابی هستن همو جذب میکنن و البته خیلی وقتا روابطشون خیلی هم طولانی میشه! پس این مثال ها که بی توجهی آدمها رو جذب میکنه، روی آدمهایی جواب میده که سبک دلبستگیشون اجتنابیه. چرا؟ چون این آدمها از نزدیک شدن میترسن و از طرف دیگه از طرد شدن هم همینطور.
آدمهای اجتنابی با ترس از رها شدنشون اینطور برخورد میکنن که قبل اینکه طرف مقابل رهاشون کنه، خودشون اون آدم رو رها کنن. برای همین به اون آدم اجازه نمیدن خیلی بهشون نزدیک شه یا با کوچیکترین تعارض میرن گم و گور میشن.
اتفاق خیلی وقتها رها کردن این آدمها دقیقا همون موقعی اتفاق میفته که واقعا عاشق شدن! و اتفاقا خیلی وقتها هم بعد از یه مدت طولانی برمیگردن. آدمهای اجتنابی معمولا در شروع روابطشون با شدت زیادی عشق میورزن و یه وقتایی اون شدت اصلا به اون نسبت زمان آشنایی و عمق رابطه نمیاد. به اصطلاح بهش بمباران عشقی میگیم (love bomb).
بعد یه مدت غیب میشن متاسفانه و خیلی وقتا وقتی میبینن شریکشون کاملا ازشون بریده، دوباره بر میگردن.
همیشه توی شکست های عشقیم اینطوری نگاه کردم که «آیا اون آدم واقعا منو دوست داشت؟». بعدها فهمیدم اینکه اون آدم چه حسی به ما داره خیلی مهمه اما چیزی که مهمتره چیزیه که بروز میده. اینکه چطور تو رابطه رفتار میکنه و چقدر به ما احساس امنیت میده واقعا از همه چی مهمتره.
مضاف بر اینکه هر کسی که ولمون میکنه دلیل بر این نیست که عاشقمونه!
تجربه ی شما چیه؟ توی روابطتون بیشتر سبک دلبستگی اضطرابی رو تجربه کردین یا اجتنابی؟