ویرگول
ورودثبت نام
خودنویس
خودنویسچیزهایی که همه تجربه می‌کنیم ولی کسی راجع بهشون نمیگه. با چاشنی روانشناسی! ایمیل: [email protected]
خودنویس
خودنویس
خواندن ۴ دقیقه·۳ ماه پیش

چه کسی واقعا میماند؟

تا حالا به این فکر کردین که آدمها چی میشه که میان تو زندگی ما؟ میان که بمونن؟ میان که چیزی بهمون یاد بدن؟ شاید هم میان تا چیزی از ما رو با خودشون بکنن و ببرن. شاید نفرین روابط ما اینه که نمیدونیم تهش چیه. شاید هم... بهترین بخش روابط ما همینه. اینکه نمیدونیم تهش چیه!

علم به متناهی بودنه که باعث میشه قدر بدونیم. دقیقا هم همون باعث میشه حسرت بخوریم.

همون طور که خدمتتون عرض کردم توی پست پیش، بعد اینکه عروسی کردیم، رفتیم اولین شاممون رو خوردیم. در طی شام در مورد خانواده هامون با هم حرف زدیم و تمام مدت داشتم به این فکر میکردم که هیچ وقت در زندگیم توی اولین قرار در مورد خانواده م با کسی حرف نزدم. به سمت ماشین راه افتادیم.

دیگه نسبتا دیر بود. ازم پرسید: کجا بریم؟ میای بریم بیلیارد بازی کنیم؟

گفتم: مرسی! راستش میخوام برم خوابگاه.

سوار ماشین شدیم و راه افتادیم. با هم آهنگ گوش میدادیم که بهش گفتم: میشه حالا که اینو گذاشتی، اینم بذاری؟

همینجوری که رانندگی میکرد، موبایلش رو داد دستم. گفت: بیا بذار.

با چشم های گرد گفتم: چیکار میکنی؟

گوشیش رو با دو تا انگشتم سمتش گرفتم و گفتم: وای بگیرش قفل نیست!

حسابی هول کرده بودم. چرا باید گوشیت رو بدی دست دختری که ۲ ساعت نیست میشناسیش؟ اگه یه چیزی از گذشته ش بفهمم که نباید چی؟ اگه یه چیزی از زمان حالش بفهمم که نمیخوام چی؟ باید بیدار شم؟ باید قبول کنم تمام اون اتفاق های رویایی متعلق به خواب و خیال بوده و بس.

تعجب کرد. گفت: نمیفهمم! مگه نمیخواستی آهنگ بذاری؟ خب بذار دیگه.

چیزی برای قایم کردن نداشت؟

آهنگ رو گذاشتم و رسیدیم به خوابگاه. قبل اینکه از ماشین پیاده شم، دور و برم رو چک کردم که چیزی تو ماشین جا نذاشته باشم. بهم گفت: من به هر حال فردا میام میبینمت! پس اینکه چیزی تو ماشین جا گذاشته باشی چندان مهم نیست!

لبخندی از روی ادب زدم. مهمترین درسی که در زندگی از افراد گرفتم اینه که هیچ وقت روی حرفهایی که آدمها وقتی گرم هیجانن و میزنن، حساب نکن. حرفش رو جدی نگرفتم.

آیدی اینستاگرامم رو گرفت و فردا صبحش بهم پیام داد. بهم پیام داد و دعوتم کرد بیرون.

برای قبل غروب آفتاب قرار گذاشتیم. با یه دسته گل اومد دنبالم و منو برد یه رستوران که فضای باز داشت و موسیقی زنده.

در مورد این حرف زدیم که سگ دوست داریم یا گربه. به خانواده هایی که با برای آخر هفته شون اونجا دور هم جمع شده بودن نگاه کردیم. صدای خنده ی بچه ها میومد. در مورد اینکه بخش زیادی از ارزش زندگی به این خلاصه میشه که آدم آخر هفته رو با خانواده ش سپری کنه و واقعا آدم غیر از آرامش و بودن توی یه جای آروم و خانواده چی میخواد!

نزدیک غروب بود که گفت: من میخوام غروب رو از اون بالا ببینم. چجوری میشه رفت اون بالا؟

گفتم: بیا بریم حالا یه جوری پیداش میکنیم!

با هم پله ها رو پیدا کردیم. پله ها تاریک بودن و اون دستم رو گرفت تا نیفتم زمین. با هم رفتیم بالا و غروب رو تماشا کردیم.

وقتی آفتاب داشت غروب میکرد و من کنارش ایستاده بودم، با خودم فکر کردم: ما چرا اصلا شبیه آدمایی که یه روزه با هم آشنا شدن نیستیم؟ چرا انقدر همه چی راحته؟

من اون روز تعریفم از شادی عوض شد. من تازه فهمیدم خوشحالی یعنی چی. تازه فهمیدم وقتی آدمها میگن تو لحظه زندگی کن یعنی دقیقا کجا زندگی کن!

لحظاتی توی زندگی وجود دارن که آدم میخواد تموم نشن. میخواد تا ابد توشون بمونه. لحظاتی که دیگه هیچ جای دیگه ای نمیخوای باشی. کنار هیچ کس دیگه ای نمیتونی باشی.

ازش پرسیدم: چه حسی داری که داری لیسانس میگیری؟

گفت: خوشحالم! ولی خب یکی از بهترین بخش هاش اینه که بالاخره با تو آشنا شدم!

بالاخره... چه کلمه ی درستی بود! داشتم زندگیش میکردم: بالاخره! اشتباه ناامید شده بودم! اشتباه به تنهایی خو کرده بودم!

راستش... بزرگترین اشتباهم این بود که اونجا فکر میکردم اشتباه کردم... طلسم تنهایی من فاصله ی زیادی با شکسته شدن داشت. میشه آدم توی لحظاتی به زیبایی و رومانتیکی فیلم های سینمایی زندگی کنه و تهش... هیچی!

بله دوستان. نشد... با این آدم نتیجه ای حاصل نشد.

سوالی که خیلی مستاصل دنبالش میگردم اینه که پس اگه "این" آدم نشد، پس دقیقا کی میشه؟ کی میاد و میمونه؟

واقعا آدمها چی میشه که تو زندگی ما میان؟

الان که تا دو قدمی شدنش رو خوندین، نشدنش رو بهتر میفهمین قول میدم!

بقیه‌ش رو پست بعدی میگم.

مرسی که میخونین!

دلنوشتهعاشقانهعشقدلنوشته عاشقانهشکست عشقی
۰
۰
خودنویس
خودنویس
چیزهایی که همه تجربه می‌کنیم ولی کسی راجع بهشون نمیگه. با چاشنی روانشناسی! ایمیل: [email protected]
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید