نمیدونم شیرینی کلوچه ی تازه و بوی مطبوع کره بود، یا موزیک مورد علاقهم که داشت تو کافه پخش میشد. شاید هم روشنی عشق بود که قلبم رو، احساسم رو، حواسم رو برده بود به سمت و سویی که مدتها بود فراموشش کرده بودم:
احساس رضایت
نفس عمیقی کشیدم. از اینکه امروز بهم گفته بود بهم علاقه داره، آرامش گرفتم. از اینکه بهم گفت بیا در موردش حرف بزنیم، دلگرم شدم.
نمیدونم بوی کلوچه بود یا موسیقی یا سبک شدن بعد از قدم زدن تو جایی که دیگه بهم حس غریبی نمیداد اما میدونم ستاره ای که توی قلبم روشن شد، توی چشمهام درخشید .
آدمی بسیار شجاع میشود آن گاه که یقین دارد کسی در این دنیا دوستش دارد.
