دیشب داشتم عکس ها و فیلم های قدیمی گوشیم رو نگاه میکردم . با خودم فکر کردم که چقدر چهره ام عوض شده. عکس های ۱۸ سالگیم با ۱۹ سالگیم با ۲۰ سالگیم (سن الانم) خیلی خیلی متفاوتن . غمگین شدم. قبلا چقدر دورم شلوغ بود .

یه عالمه عکس بود از لحظه های شاد و غمگین و این روزها …مدت هاست که خیلی عکس نمیگیرم. من نه فقط قبل مهاجرت ، من قبل از فوت عزیزم ، خنده های سرزنده م رو یه جایی تو گذشته جا گذشتم. دیشب داشتم فکر میکردم من چرا دیگه مثل قبل خط چشم نمیکشم ؟ چرا با وجود اینکه الان میدونم خوشگلترم (آدم سنش هر چقدر از نوجوانی فاصله میگیره خوشگل تر میشه دیگه !) چهرهام رو مثل سابق دوست ندارم ؟ الان لاغرترم، سالمترم ، سیگار نمیکشم، تقریبا هر روزم ورزشه ، از قبل خیلی عاقلترم ، با تجربه ترم ، خیلی از اشتباه ها رو دیگه نمیکنم
اما …
من برق نگاهم رو ، خط چشم های بی پروام رو ، ریه ی پر دودم رو توی سال ۱۴۰۱ و ۱۴۰۲ جا گذاشتم .

یه جایی توی گذشته هست که اونجا ما از دست دادیم ،خیلی هم از دست دادیم. عشقی رو از دست دادیم، سوگی رو تجربه کردیم، احساس ناکافی بودن کردیم و بعد شکستیم و بعد خودمون رو جا گذاشتیم .
دیشب ساعت ۱ صبح بود که غم عکس های قدیمی امونم رو بریده بود . با خودم فکر کردم دوستام و اون خاطرهها و اون جاها و اون لحظهها همه شون رفتن … حالا تو کیف لوازم آرایش من یه خط چشم هست که میتونه نقطه اتصال من باشه با گذشته.
خط چشمم رو برداشتم و کشیدم ، همون مدلی که قدیم ها میکشیدم . تو آینه نگاه کردم و نگاهم غمگینتر از قبل شد. خط چشمها همون بود ولی چشمها … نه. چشمهام دیگه با خط چشم های قرینه ذوق نمیکرد. دیگه مثل قبل به من حس جسارت نمیداد. خط چشم ها دیگه خط چشم های کسی بودن که خط سرنوشت رو خونده و درس گرفته !
با خودم فکر کردم یعنی چی ؟

یعنی وقتی سال دیگه عکس های امسالم رو ببینم بازم غمگین میشم ؟ بازم دلم تنگ میشه برای اونی که الان هستم؟ شاید هم نشه . شاید تا سال دیگه قضیه ای پیش نیاد که من خودم رو جا بذارم تا بتونم ادامه بدم.
مارها پوست میندازن تا رشد کنن ما آدم ها هم … اشک ، درد ، قلب ترک خورده . در نهایت ما قد میکشیم و یاد میگیریم و یاد میگیریم و دست نمیکشیم از اعتماد کردن ، از عاشق شدن ، از امیدوار شدن و از درد کشیدن .