یه صندوقدار جدید استخدام کردیم. هر بار که میدیدمش یاد خودم میفتادم اون اوایل. البته که این آدم یه آقای ۳۵ ساله ست اما اون حال و هوای مضطرب و تلاش برای سازگاری با کار جدید به شدت برام آشنا بود.یکی از کسایی که بهش مسئولیت آموزشش رو دادن محترم بود. تمام مدت با خودم فکر میکردم، چقدر آموزش دادن کار سختیه و خدا رو شکر که کسی به من نمیدتش. من سنم خیلی کمه، تجربه ی چندانی ندارم اینجا و از همه چی مهمتر گزینه های خیلی بهتری هستن برای آموزش.
دیروز ثریا منو صدا کرد . زمان ناهار محترم بود. بهم گفت : خودنویس! وایمیستی اونجا؟
بدون اینکه نگاه کنم گفتم: بله حتما
سرم رو آوردم بالا. از مدل نگاه کردنش فهمیدم حرفش ادامه داره. بهم گفت: کنار آقا حمید

به ساعت نگاه کردم. محترم نیم ساعت دیگه بر میگشت. کنار آقا حمید وایسادم. کمکش کردم و اشتباه هاش رو با حوصله براش توضیح دادم. سخت ترین بخش مسئول کارآموزی بودن اینه که تو باید به اون آدم اعتماد کنی. باید بهش میدون بدی. باید بهش فرصت بدی و باید بهش نشون بدی که بهش اعتماد میکنی. باید بهش نشون بدی که آرومی و استرسی نداری چون «استرس واسه چی؟! یا تو اصلا اشتباه نمیکنی یا اشتباه میکنی و من کمکت میکنم» بعد از چند دقیقه آقا حمید گفت: جزو معدود معلم هایی هستین که آدم کنارش استرس نمیگیره.
از شنیدنش خوشحال شدم.
برای اینکه شرایط رو بهتر متوجه بشین، میخوام براتون توضیح بدم کار ما دقیقا چیه. ببینین فروشگاه ما چندین بخش داره: قصابی، تره بار، آجیل فروشی، قنادی، سوپرمارکت، فراورده های گوشتی و لبنیاتی (انواع سوسیس کالباس و پنیر) ، لوازم خونه و آشپزخونه و نونواییه. فروشگاه ما در واقع دیوار های بین سه تا مغازه رو برداشته و شده اینی که هست. حالا مسئولیت مای صندوقدار حساب کردن خریدهای مشتریه(اینایی که گفتم). چیزهای اسکن شدنی که اسکن میشه اما یکی از بزرگترین چالش های ما تره باره و اصلا امتحانی که ما میدیم برای اینکه استخدام بشیم مربوط به تره باره.

ما توی تره بارمون از هر چیز چند مدل داریم. مثلا ۴ نوع سیبه. ۳ نوع گلابیه. ۴ مدل هلوئه و...
هر کدوم از میوه ها و سبزی ها یه کد دارن. مثلا هلوی زرد ۴۸۴، هلو انجیری ۴۸۳ یا مثلا نعنا ۱۰۷ ، جعفری ۲۱۵. حالا شما تصور کنین که یه چیزی حدود ۱۵۰ تا کده. حالا ما برای اینکه بتونیم حساب کنیم، باید موارد وزنی رو بذاریم رو وزنه و کدش رو بزنیم تا وزن و قیمت رو در هم ضرب کنه، اونایی که دونه ای باید بشمریم هم باید با کد بزنیم.
اونی که آموزش میده، مهمترین مسئولیتش «اشتباه پیش نیومدنه»
نیم ساعت من به انتها رسید و من نفس راحتی کشیدم از ختم به خیری این ماجرا.

امروز پشت صندوقم وایساده بودم. پروین جون اومد و بهم گفت: آقا حمید کنار شما وایمیسته.
امروز من تمام آموزش آقا حمید رو بر عهده گرفتم! باورتون میشه؟!
احساسم ترکیبی بود از احساس افتخار. ترکیبی بود از ذوق و البته استرس. با خودم فکر کردم: پروین جون چه اعتمادی به من کرده! روم حساب کرده خیلی هم حساب کرده. حقیقت این بود که گزینه های خیلی بهتری از من وجود داشتن.
روز داشت پیش میرفت. من حواسم خیلی جمع بود و پیشرفت آقا حمید واضح بود. چند جا مشتری ها از مدل یاد دادنم تعریف کردن. خود آقا حمید هم همینطور. آدم بادقت و پرتلاش و صد البته محترمی هم هست. بعدش شهرزاد اومد. شهرزاد سختگیرتری و البته تلخیش زبانزد همکاراست. دو تا جا دو تا ایراد تلخ ازم گرفت. ایرادهایی که موردی بودن و البته پشت یکیشون هم یه اندک سوتفاهمی نهفته بود که اصلا جا نبود من توضیحش بدم. البته که یه مشتری جلوی شهرزاد از مدل یاد دادنم تعریف کرد.

اعصابم خرد شد. هم خسته شده بودم، هم تحمل تلخیش برام خیلی سخت بود. در نهایت امروز تموم شد.
صبر کردم به وقت ایران صبح شه تا به داییم زنگ بزنم. من و داییم خیلی غیر حضوری ارتباط نداریم. با هم حرف زدیم و شروع کردم خیلی کوتاه براش توضیح دادم که این مسئولیت رو بهم دادن امروز و بعد بهش گفتم: من دو جا اشتباه کردم. امیدوارم ناامیدشون نکرده باشم. به نظرت... اوضاع خوبه با وجود اینکه اشتباه کردم؟

داییم گفت: یادت باشه که فقط دیکته ی نانوشته ست که غلط نداره! مهم اینه که آدم از اشتباهاش یاد بگیره و تکرار نکنه و پیشرفت کنه. اینکه این قضیه رو بردی جلو واقعا عالیه. آفرین دایی!
راست میگفت! فقط دیکته ی نانوشته ست که غلط نداره و چقدر از ماها خودمون رو سرزنش میکنیم برای اشتباههایی که مرتکب میشیم توی مسیری که داریم تلاش میکنیم. چقدر خوبه که وسط راه، بین اون ملامتهایی که خودمون رو میکنیم یادمون بیفته که بخش مهمی از دلیل اون اشتباه ها بودن ما تو همون مسیره.
مراقب خودتون باشین!
پانویس ۱ : ثریا،شهرزاد و پروین سه تاشون مدیرهای صندوقدارها هستن که شیفتی جا به جا میشن.
پانویس ۲ : مکالمه ی من و داییم در مورد رابطه رو اگه نخوندین، پیشنهاد میکنم بخونین!