-دوست پسرته؟
-هم آره هم نه.
این مکالمه ی ۲ خطی، خلاصه ی آدمهای امروزه ! هر موقع با خودم فکر میکنم نه شاید به اون سختیها و پیچیدگیها نیست، بعدش میفهمم که اتفاقا نه ! به همون پیچیدگی و غیر روونیه . ما آدمها کی انقدر برای تنها موندن مشتاق شدیم؟ کی همزیستی برامون انقدر سخت شد؟ مشکل دقیقا کجاست؟ ترس ما برای از دست دادن آزادی مون؟ تنهاییمون؟ ترس برای آسیب دیدن؟ ترس برای بلندمدت بودن چیزی؟ آیا ربطی هست بین اینکه خیلی هامون دیگه نمیتونیم یه فیلم رو تا آخر ببینیم و اینکه نمیریم تو رابطه ؟

آیا ربطی هست بین اینکه میتونیم ۶۰ تا ریلز ۱ دقیقه ای رو پشت هم ببینیم اما یه قسمت سریال ۶۰ دقیقه ای رو نه؟ ما همه ش داریم فرار میکنیم ؟ بحث اینه؟ فرار؟
پس قرار چی؟!
وقتی به خودم نگاه میکنم یه آدم مشتاق میبینم . یه آدم پر از انرژی و البته یه جای خالی میبینم. یه خلا واضح عاطفی . واقعا نمیتونم بفهمم من انقدر سختم برای تو رابطه رفتن ؟ یا شاید همه ی آدم ها انقدر سختن؟ شاید من فقط جذب سخت هاشون میشم ؟
داستان من داستان چند نفر دیگه ست؟

یه روز ازش پرسیدم : آخرین باری که تو رابطه بودی کی بود؟
شروع کرد برام تعریف کردن. برام از عشقش گفت. از اینکه میخواست باهاش ازدواج کنه. از اینکه مهاجرت کرد و نشد. با خونسردی گوش کردم. سرم رو تکون دادم و اون لحظه کامل شنیدم. یه جمله ای بود که تا اعماق وجودم رو رنجوند . بهم گفت : تمام اون چیزی بود که میخواستم .
بعدش رو دیگه درست نشنیدم. چیزی تو وجودم خاموش شد .قضیه برای ۳ سال پیش بود. برای همین موزیک قفلیش «سال بی بهار» محسن چاووشی بود؟! دختره هیچ وقت تموم نشده بود مگه نه؟
پیش من چیکار میکرد ؟ دنبال چی میگشت ؟

ماجرای من چیه که گذشته ی آدم هام هیچ وقت تموم نمیشه ؟ تا کی سایه ی نحسشون هست؟ اصلا شاید آدمهای گذشته برای سایه ی نحس داشتنن ! منم سایه ی نحس زندگی یه بنده ی خدای دیگه ایم احتمالا…
اگه اون ابهام خواستن و نخواستن خودش سبک زندگی ما شده باشه چی؟ اگه این یه چرخه ی معیوب ادامه داره چی؟ اگه چرخه ی روابط ما مثل چرخه ی نقل و انتقال انگل از گاو به انسانه چی؟
چرا تا چشم کار میکنه آسیبه و بس ؟
دهه شصتیها به قانع بودن معروفن. مخصوصا زنهاشون. من خیلی شنیدم که میگن «آره زنهای دهه شصتی به حداقلها قانع بودن. با همه چی میساختن» . در مورد دهه هشتادیها قراره چی بگن؟! «دهه هشتادیها و روابط ابر پیچیدهشون» ؟!

ما که نمیدونیم شاید دهه نودیها رو دست ما بزنن ! مگه ما رو دست دهه هفتادی ها نزدیم؟!
خیلی شنیدم : آتیشی که تنده زود خاموش میشه .
به نظرم … نه لزوما ! یه وقتایی آتیشهای تند تا چند سال بعد هم خاموش نمیشن . گاهی حتی دفن کردن اون حس و اون آدم تو گذشته، باز هم آتیش ما رو خاموش نمیکنه. اصلا شاید ما همیشه عشق رو با مثال اشتباهی دنبال میکردیم. شاید عشق هیچ وقت جرقه نداشته که تبدیل به آتیش بشه. عشق یه شهاب سنگه تو زندگی ما. میفته و ما نه میفهمیم کی اومد، نه میدونیم دقیقا چیه !

دیروز به خودم یه قولی دادم. قول دادم اگر برای یکشنبه منو دعوت نکرد بی خیالش شم. برای یکشنبه دعوتم نکرد، بی خیالش شدم. دیگه تموم شد . دیگه نمیخوام جواب پیامهاش رو بدم. دیگه نمیخوام ببینمش. قلبم براش سریع می تپید و الان … ترجیح میدم اسمش نباشه خودش نباشه هیچ جا هیچ وقت.
احساس ناامنیای که نسبت به گذشتهش داشتم باعث شده بود هر رفتاریش که آزارم میده رو امتیاز منفی بشمرم. آره من دارم میشمرم ! من ! همون آدمی که روز آفش پاشده بود رفته بود اونجا خرید فقط برای اینکه ببینتش ! من ! همونی که وقتی یه روز ازش بی خبر میموندم، احساس میکردم دارم دیوونه میشم!
من دیگه تاب و توانی برای ابهام ندارم. دیگه تاب و توانی برای تحلیل رفتارهای ضد و نقیض ندارم.
من ، خودنویس ، بازنشستگی خودم رو نسبت به جریانات استهلاکی عاطفی اعلام میکنم !
با این سبک همگانی زندگیمون من مجبورم صرفا بپذیرم : طلسم وارد رابطه نشدن، بخش جدانشدنی تعداد زیادی از آدم های امروز !