تا حالا به این فکر کردین که برخورد با آدمی که با افسردگی درگیره، از اونی که به نظر میاد مهمتره؟
هر حرف، هر برخورد و هر رفتاری در مواجهه با مشکلاتی که بهتون میگه میتونه روی آینده ش و اینکه از آدمها کمک بخواد تاثیر بذاره. هر چی نزدیکتر باشین بهش، تاثیرتون بیشتره.
سال ها میدونستم افسردگی دارم. روانکاوی میرفتم و از یه جایی به بعد، روانکاوی به تنهایی جواب منو نداد. افسردگی توی خانوادهمون ارثی بود. چیکار میکردم؟
یه دختر ۱۹ ساله بودم با یه عالمه احساس تنهایی و مسئولیت و غمها و دردهایی که به سمتش سرازیر میشد. تیر خلاص زندگیم، فوت بابا بزرگم بود. سرطان گرفت و انتظار برای مرگ و امید برای بهبودی جفتش با هم ما رو از پا درآورد. آخه میدونین…؟ خیلی دوستش داشتیم!
وقتی فوت کرد، ایران نبود. دستم بهش نرسید و تلفنهام رو هم جواب نداد. چی ازم مونده بود؟ من از شهریور ۱۴۰۱ تازه داشتم ذره ذره بهبود پیدا میکردم که آبان ۱۴۰۲ از پیشمون رفت.
من سالها افسردگی داشتم اما از ۱۴۰۱ حاد شد. شهریور ۱۴۰۲ بود که به روانپزشک رجوع کردم. زندگیم زیر و رو شده بود. خواب نداشتم. خوراک نداشتم و روز به روز حالم بدتر میشد.
بهم قرص داد. وقتی فوت کرد، دیگه هیچ کدوم روم اثر نداشت. یادمه وقتی فوتش رو فهمیدم دقیقا ۶۳ ساعت بی وقفه بیدار موندم. خواب به چشمام نمیومد. دوز قرص هام بیشتر شد.

از فوتش گذشت. اوضاع آروم شد اما راز موندن این داروها بهم فشار میورد. توی خونه هیچ کس نمیدونست قرص میخورم. تصمیم گرفتم به مامانم بگم.
مامانم سالهاست قرص افسردگی میخوره (تو خانواده نداریم ارثیه). مطمئن بودم اون همدلی خوبی خواهد داشت.
وقتی بهش گفتم، هر چیزی نصیبم کرد به جز همدلی! بهم گفت که واقعا چه فکری با خودم کردم! گفت اگه الان قرص بخورم بعد زایمانم میخوام چیکار کنم پس؟! تهش هم با یه لحن تلخ قضیه رو اینجوری جمع کرد: تو افسرده نیستی. ما سوگواریم.
سوگوار؟
من میدونستم سالها افسرده بودم. معلومه که ندیده بود. معلومه که نفهمیده بود. کدومشون میفهمیدن؟

از وقتی اینجا میرم سر کار، توی محل کار فروپاشیهای روانی متعددی داشتم. دلتنگی خونه، استرس مهاجرت، درگیریهای عاطفی، استرس دانشگاه…
خیلی وقت ها مدیریتش میکردم تا موقعی که بهم استراحت میدن، تو دستشویی گریه کنم و به بقیهش نرسه. موقعهایی که نمیتونستم مدیریتش کنم، اشک از چشمهایم میریخت. من دیگه توانایی کنترلش رو نداشتم. بعدش از مدیر شیفت خواهش میکردم چند دقیقه برم و برگردم تا این وضعیت ادامه پیدا نکنه.
توضیحی نمیدادمها. با جمع و جور شده ترین حالت ممکن ازشون میخواستم.
بین اونا پروین خانوم به سرعت برق و باد اشکهای منو میدید. حتی وقتایی که نزدیک صندوقم نبود. نمیدونم چجوری وسط اون همه درگیری و سر و صدا و امور مشتری و مدیریت صندوقدارها میرسید مراقبم باشه ولی میرسید.
با نگاه مهربونش بی هیچ حرفی دلداریم میداد. انگار همین که میدیدم منو میبینه، حالم یه ذره بهتر میشد. هر بار منو اینجوری میدید، با یه لحن دوست داشتنیای میپرسید : خودنویس جان! خوبی؟

چهارشنبه بود که بدترین فروپاشی روانیم رو سر کار تجربه کردم. پروین نزدیکترین دوستم تو محل کار رو دنبالم فرستاد. پانته آ. پروین آدم خیلی جدی ایه. معمولا اصلا از این کارها نمیکنه! خلاصه...
از دستشویی که اومدم بیرون، چیزی به پانته آ نگفتم. به پروین هم همینطور. اصلا نمیخواستم سر کار اون در رو باز کنم. شب پانته آ بهم زنگ زد.
-پروین خیلی نگرانته.
-چطور؟
-وقتی تو رفتی، اومد پیش من. پرسید خودنویس چشه؟ گفتم پروین جون به هر حال آدمها روز تولدشون احساساتی میشن. بهم گفت نه این نیست قبلا هم چند باری اینجوری شده بود این بچه افسرده ست. براش چیکار کنیم؟ آخه این بچه هم هیچی رو نمیگه. همه رو میریزه تو خودش.
پروین هیچی از زندگی من نمیدونه. تصویری که اون ازم میبینه یه تصویر بی نقصه. یه دختر شاد و پر انرژی که با خانواده ش مهاجرت کرده و مهر داره میره یه شهر دیگه یه دانشگاه خوب. بازم افسردگی منو دید! با تمام اون ماسک پرقدرتی که سر کار میزنم.
اون انکارم نکرد. اون وجودم رو زیر سوال نبرد. اون در آغوشم گرفت بدون اینکه وظیفه ش باشه.
پانویس: از مادرم بابت اون برخوردش عصبانی شدم و عصبانی موندم اما لازم به ذکره که بگم هیچ کس اندازه ی این زن برای من زحمت نکشید. تا ابد مدیونش میمونم.
