موجود غریبیه آدمیزاد. با وجود دونستن تمام ابعاد آسیب، رنج میکشه. با وجود دونستن نشدن، امید داره و البته برای از دست دادن کسی سوگواری میکنه که هیچ وقت نداشته. برای پتانسیل از دست رفته ای اشک میریزه که در واقع هیچ وقت اطمینان نداشته وجود داره.
چقدر بد مریضی ایه عشق . چی میشه اگه یه روز دیگه هیچ وقت عاشق نشیم؟ اگه بعدا دانشمندها بیان و این ژن رو برامون دستکاری کنن تا کمتر اذیت شیم چی؟ ولی آخه اصلا مگه بدون عشق میشه؟! نه یاری انتخاب میکنی، نه همدمی. یه هم مسیر انتخاب میکنی تا منطقی باهاش ادامه بدی.

این همه براتون از عشق نوشتم. این همه براتون از رابطه نوشتم و امروز صبح از شدت غصه برای خدافظی دیشب با محترم، نمیتونستم از تخت بیام بیرون. دیشب با هم حرف زدیم و به این نتیجه رسیدیم ارتباطمون رو از اینی هم که هست کمتر کنیم. با خودم فکر کردم: همه چی این احساس رو میدونم. اینکه چرا از این آدم خوشم اومده، اینکه چرا باهاش نمیشه، اینکه چی شد که اینجوری شد و باز هم حالم تعریفی نداره.
البته که رفیق خوب، بزرگترین نعمت تمام زندگیه. با هم تلفنی حرف زدیم و تازه بعد مکالمه حس کردم میتونم به زندگی برگردم.
چقدر سخته دویدن و نرسیدن. چقدر سخته خواستن و نتونستن. چقدر عجیبه بودن ولی نبودن.
کاش میشد که رسید. کاش میشد که تونست. کاش میشد که بود.
توی نگاهش غرق شدم و از نداشتنش ذوب. از نبودنش یخ زدم و کنارش سوختم از خالصانه خواستن.

چیزهای زیادی هست که از من نمیدونه. خودم بهش نگفتم. کاش میدونست اما میدونین؟ ترسیدم بدونه و باز هم جلو نیاد. بعد از مکالمه ی دیشبمون فهمیدم احتمالا جلو نمیومد. دو دو تا چهار تایی که ما کردیم، شاید راهش متفاوت بود ولی جوابش یکی بود.
جفتمون موافق بودیم که فاصله بهترین ایده ست.
کاش فاصله بهترین ایده نبود. ای کاش اصلا انقدر منطقی نبود. کاش بهم میگفت «نرو و بمون» . کاش میشد بهش بگم که یه وقتایی آدمها تا آخر عمرشون چنین کششی رو تجربه نمیکنن.
دیشب با تمام سختی هاش تموم شد. مثل تمام شبهای دیگه ای که مطمئن نبودم صبح بشن، دیشب هم صبح شد. تنها امیدم همینه که اگر شب های پر از گریه صبح میشن، بعدا دوباره یه شبی میاد که دیگه توش نه یادی هست نه گریه ای.
محترم برای تو که نمیخونی:
«دوستت دارم» از گوشه ی لبم سر میخورد که جلویش را گرفتم. ترسیدم ندانی چه کارش کنی. از آن که قلبم را زمین بزنی ترسیدم. در نگاهت دیدم که دوستم داری. عین هر چند باری که عین شیر ژیان از من مراقبت کردی در مواردی که میخواستم مستقل باشم و همه فن حریف، دلم رفت برایت اما دم نزدم چون جایم را در زندگی ات نیافتم.اشتباه نمیکردم. جایم در زندگی ات نامعلوم بود.
حالا تکلیفمان معلوم است. طبق توافق جایی در زندگی هم نداریم. به هر حال هر بار که نگاهم میکنی، قلبت در چشمانت میتپد و زندگی می بخشد. هر بار نگاهم کن. هر بار با قلبت نگاهم کن. هر بار... تا آن روزی که نمیدانم کی، روزی یکی از ما آنجا نخواهد بود.