امروز روز دوم از ۷ روز اعتراف به ترسه . روز اول رو اگه نخوندین بخونین .
امروز میخوام در مورد ترسی حرف بزنم که باعث شد من مدت های طولانی سینگل بمونم . ترسی که خیلی هامون داریمش اما اونقدر بهش آگاه نیستیم. ترسی که باعث میشه نذاریم آدم ها از یه حدی بهمون نزدیک تر شن :
اگه خود واقعیم رو ببینه چی ؟

اگه یه روزی منو بدون هیچ نقابی ببینه با یه لباس خیلی معمولی و یه صورت بدون آرایش معمولی. با یه رفتار معمولی و خسته . بازم میمونه ؟ میمونه اگر بدونه منم نقص های خودم رو دارم؟
نشون دادن بی نقصی یه کاریه که من نسبتا توش خوبم . من توی پنهان کردن احساس ناامنی هام ادعام میشه از بس که توش مهارت دارم ! اون موقعی که دانشجو بودم نیم ساعت زودتر از خواب بیدار میشدم تا بتونم یه خط چشم بی نقص بکشم. اصلا زیاد آرایش نمیکردم ها ! یه خط چشم کوتاه و باریک بود. میخواستم صورتم بیدار و با انرژی به نظر بیاد .
اگه شب قبلش تا صبحش گریه کرده بودم ، حتما یه رژ گونه ی کمرنگ هم میزدم تا صورتم سرزنده به نظر بیاد. من روزهای زیادی از دل مردگی و پژمردگیم رو با بهترین آرایش هایی که از دستم بر میومد ، پوشوندم . با حتی یه بار با لباس چروک بیرون نرفتن! با هر آن چیزی که میتونست لو بده «مشترک مورد نظر مایل به ادامه ی مسیر نمی باشد» . با خنده های زیاد و با خوش رویی با همه .

موضوع این بود : مقتدر موندن
یه رازی بهتون بگم ؟ من برای قوی موندن هیچ کدوم این کارها رو نکردم ! من فقط خیلی میترسیدم از اینکه نشون بدم غیر از اینم .
یه چیزی که احتمالا در مورد من نمیدونین ، اینه که من تعداد چت های خونده نشده ی گوشیم همیشه ی خدا ۲ رقمیه. چنلها و گروه ها میوته ها. من توی مداوم حضور داشتن به مشکل میخورم . چون هر کسی از مداوم بینقص به نظر رسیدن خسته میشه!
دوستهایی که در حال حاضر تو زندگی من هستن (به غیر از ۳ تا دوست صمیمی ای که دارم و باهاشون مداوم در ارتباطم) ، همیشه روی خوش و شاداب منو میبینن .

من مشکلی با حمایت اونا تو مواقع بحرانیشون اصلا ندارم و اتفاق خودم رو میرسونم اما وقتی اوضاع آرومه … من نیستم. من دوری از بیان مشکلهام برام راحت تره. ترجیح میدم نباشم و حرفی نزنم . طبیعتا موضوع این نیست که آدم درونگرایی ام . اگه تو کل دنیا فقط ۵ تا آدم برون گرا وجود داشته باشه قطعا من یکی از اونام !
موضوع (به قول سیاوش قمیشی) قد کشیدن از پشت نقابه !

توی روابط عاطفی تو نمیتونی غیب شی ! این خیلی ترسناکه ! ولی اگه مدام جذب آدم هایی بشی که دسترسی بهشون سخته چی؟ آسون میشه نه؟ و من جذب آدم های اشتباه میشدم بدون اینکه دقیقا بفهمم مشکل کجاست .
اون اوایل که توی یه رابطه سالم رفته بودم یکی از بزرگ ترین ترس هام این بود : نمیتونم گم و گور شم . هر روز که احساس غم یا بی حوصلگی میکردم با خودم فکر میکردم اگه یهویی غیب شم به طرف حس ناامنی میدم…

وقتی حضورم کمرنگ میشد نمیتونستم راستش رو بگم . میگفتم که سرم شلوغه یا یه چیزی توی دانشگاه یا سر کار پیش اومده …
رابطه که از یه حدی طولانی تر میشه تو دیگه نمیتونی یه سری چیزها رو قایم کنی . اولین بار که وجهه ی آسیب پذیرش رو نشون دادم یادمه … تا ۳ روز بعدش هر شبانه روز استرس داشتم اما بعدش … عادی شد انگار . اون آدم درستی بود برای دیدن اون وجه من .
دیگه از آرایش نکردن نترسیدم یا از خسته بودن !

وقتی توی این ترس عمیق شدم «اگه خود واقعیم رو ببینه چی …» ، با خودم فکر کردم : واقعی چیه ؟ کدوم واقعی .
بقیه ی رفتارهایی که از من دیده هم واقعی ان. اونا هم بهش شناخت دادن. پس آیا این ترس ترس منه چون من خودم رو سختگیرانه قضاوت میکنم (یا میکردم) یا چون واقعا لایق این سختگیری ام؟
این ترس درون منه. مال منه. مال رها شدن از طرف اون نیست …