دنیا جای عجیبی ست . سکوت هایش پر از حرفند و حرفایش پر از سکوت.
آدمی در نهایت عشق متنفر می شود و تنفر گاهی آغاز یک عشق شکست ناپذیر است.
در عالم بچگی حدس میزدم ترس هایم همیشگی نباشند. همیشه فکر میکردم آدم بزرگها از تاریکی نمیترسند یا از اینکه در بازار گم شوند یا اینکه نمره ی کمی در امتحان ارزشیابی میان ترم بگیرند.
حال اما میدانم که ترس از تاریکی جایش را به ترس از مرگ میدهد. گم شدن در بازار جایش را با بی کس شدن عوض میکند و ترس از شکست در امتحان های مدرسه جایشان را به شکست در کسب موفقیت و شغل میدهند.
ما آدم بزرگها همان بچه هایی هستیم که از ماشین های اسباب بازی دست کشیدیم تا سوار ماشین های واقعی شویم!
بچه که بودم در ذهنم شاهزاده ای با اسب سفید بود که یک روزی می آید و مرا خوشبخت میکند. بعدها متوجه شدم که نه شاهزاده چندان هیجان انگیز است، نه اسب سفید و نه حتی... خوشبختی!
خوشبختی ترسناک است چون غریبانه غریب است. ترسناک است چون ناشناخته است. آری هیچ کس به نیت طلاق ازدواج نمیکند اما حقیقت این است که دلیل ازدواج، طلاق است.
حال و هوای تولدم هر سال برایم ابریست. هر سال اندوه بر من سایه می اندازد. نمیدانم ادامه بیشتر ناراحتم میکند یا آغاز اما میدانم تبریک های خاص تولد است که مرا از آن ابرها بیرون می آورد.
من از امید نمینویسم. از اینکه امیدوارم امسال سال بهتری باشد یا اتفاقهای خوبی در آن بیفتد. چون راستش امید چندانی ندارم. من دست از نگاه به بلند مدت کشیده ام. از اینکه فکر کنم به اینکه شش ماه آینده کجایم، حذر میکنم.
از تمام این زندگی در این بیست و یک سال سن یک خواسته بیشتر ندارم و آن بودن کنار کسانیست که دوستشان دارم. هنوز که هنوز است خواب کافه ی مورد علاقه م در تهران را میبینم. من انتظار وصال ها و دیدارهای زیادی را کشیدم. در برخی شان شیرین کام شدم و در برخی ناکام ماندم.
در این ثانیه، در این حضور، در اینجا با اطمینان خاطر میگویم:
تنها ماندن سخت است اما کسی را داشتن و مدام در آشفتگی از دست دادنش سخت تر است.
من نمیگویم آدمها باید از کسی را داشتن پرهیز کنند بلکه میگویم گاهی ضعفهایی در روانمان هست که باید ببینیمشان. من هم روانم بی نقص نیست. میدانم. میبینم.
ممنونم که خواندید.
ارادتمند شما، خودنویس
مرداد ۱۴۰۴
