مرز عشق و دوست داشتن کجاست ؟ جمله ی «نه من عاشقش نیستم» یه حقیقت تسلی بخشه یا صرفا یه دروغ که ماها به خودمون میگیم ؟! «نه من عاشقش نیستم. آدم تو زمان به این کمی عاشق نمیشه». بعد گفتن این جمله، کیفم رو برداشتم و راه افتادم سمت فروشگاهمون . امروز روز کاری من نبود . من فقط میخواستم ببینمش. این واقعا تمام چیزی بود که میخواستم. نمیدونم به دیدن اون معتاد دارم میشم یا این حس دوست داشتنی با فکر کسی خوابیدن و با فکر کسی بیدار شدن . من فقط راه افتادم. من فکر خاصی نکردم !

اولین بار که دیدمش، یه فکر از سرم گذشت: چقدر این آدم دوست داشتنی به نظر میاد. وقتی شروع کرد باهام حرف زدن از نگاهش یه چیزی خوندم : این آدم از من خوشش میاد ! وقتی رسیدم خونه به خواهرم گفتم : نمیخوام حبیب بازی در بیارم ولی یکی دیگه از من خوشش میاد ! خواهرم گفت: همونی که روز اول کارت برام تعریف کردی ؟ گفتم نه یکی دیگه! خواهرم با خنده گفت : آره به نظرم حبیب بازی در نیار !
پسره رو جدیش نگرفتم. زندگی به من یاد داده کلا آدمها رو از اول خیلی جدی نگیرم! زمان بدم و زمان !
روز دوم دوباره دیدمش. اسمش رو دوست داشتم ! اسمش خاص بود همین ! بیاین محترم صداش کنیم. محترم شوخ طبع بود و حمایتگر. حمایتگریش به چشمم میومد خیلی هم به چشمم میومد. از روز سوم دیگه نتونستم بهش توجه نکنم. فقط تونستم توجه کردنم رو قایم کنم. حسابی خسته بودم و با خنده بهم گفت : خیلی خسته ایا ! از چشمات معلومه! رفت و بعد برگشت. رو پیشخوانم ۲ تا لواشک بسته بندی کوچولو گذاشت. گفت بیا بخور مشتری میشی!

از وقتی ایران بودم، لواشک نخورده بودم… اون خستگی منو دید و منو مهمونِ طعم خاطره کرد. من واقعا مشتری شدم! فرداش دوباره برام لواشک آورد. پس فرداش همینطور ! موضوع فقط لواشک نبود. موضوع ظرافت زمان بندیش بود! وسط اون همه کاری که خودش داشت و من داشتم، با دو تا لواشک میومد و لبخندی میورد رو صورت خسته ی من . روز بعدش رفتم شکلات خریدم. از این بسته ها که توش شکلات کوچولو داره. با خودم فکر کردم : اگه همیشه وسط کار لواشک بخورم خیلی ضعف میکنم، اونم همینطور .
تو سخت ترین روز کاری زندگیم (که احتمالا بعدا براتون تعریفش میکنم) محترم انقدر تو موقعیت های مختلف به من کمک کرد که با خودم فکر کردم: اگه نبود، امروز چی میشد ؟

از مداخله ی کمک کنندهش تو صحبت صاحب اونجا با من، تا جمع کردن بلوبری هایی که از دست مشتری من ریخته بود! اون فهمیده بود امروز چیزی در من هست که با هر روز فرق میکنه … یکی از مشتریها جعبه های بلوبریش رو مثل برج روی هم چیده بود. وقتی این دستگاهه (که مشتری روش جنس میذاره تا صندوقدار اسکن کنه) حرکت کرد، یکی از بستههای بلوبری ریخت رو زمین. این پسر بهم گفت: خودنویس! اونا رو برشون دار سریع. به جلوم که کلی جنس بود نگاه کردم. با اعصاب خرد و تشر گفتم: کدومو میگی؟
گفت جعبه های بلوبری ها رو بردار.
سریع برشون داشتم تا جعبه ای دوباره نیفته . پروین خانوم اومد بلوبری ها رو سریع یه گوشه جمع کنه و محترم به محض اینکه مشتریش رفت، اومد کمک. بهش گفتم : خیلی خسته نباشی!

میخواستم این خسته نباشیدم پرچم سفیدی باشه برای اینکه منظوری از تشری که بهش زدم، نداشتم…
نیم ساعت بعدش اومد صندوق پشت سرم وایساد و یه لواشک دیگه کنار دستم گذاشت. گفتم : اتفاقا یه چیزی میخواستم بهت بدم!
از جیبم یه شکلات دراوردم و گذاشتم کنار دستش و بعد برای جفتمون مشتری اومد !
وقتی مشتری رفت به آشغال خالی شکلات کنار دستش نگاه کردم و لبخند یوشکیای زدم. لواشکم رو باز کردم و خوردم و تمام فکرم این بود : کام یکی شیرین خاطره و کام یکی شیرین شکلات !

امروز روز کاری من نبود اما دلم تنگ شده بود. من باید میدیدمش . من باید اندازه ی چند دقیقه هم که شده میدیدمش. از صبح که بیدار شدم با خودم فکر کردم: امروز چند دقیقه میرم اونجا خرید و بعد میرم کافه کارام رو میکنم.
کافه رفتن کار مورد علاقه ی من بود و هست! نزدیک محل کار ما یه کافه هست که من عاشقشم ولی بذارید به شماها بگم که کافه رفتنم به قصد دیدار تازه کردنی بود با آدمی که توی کافه نبود اما نزدیکش بود!
وقتی رفتم فروشگاه خیلی ها از دیدنم جا خوردن! همه میدونستن امروز قرار نبود من رو اونجا ببینن . رفتم یه سمنو (که میدونستم امروز و فرداست که تموم بشه) برداشتم و رفتم سمت صندوقش . خیلی خسته بود. از دیدنش خوشحال بودم و اما ناراحت از اینکه خیلی خیلی شلوغه و همین الان باید برم. وقتی برام حساب کرد، یه شکلات گذاشتم رو میزش و گفتم خدافظ !

رفتم . با فکر اینکه برای همین چند دقیقه چقدر خوشحال بودم و برای فردا که میدونم قراره بازم ببینمش چقدر خوشحال بودم…
مرز بین عاشق شدن و دوست داشتن کجاست ؟ مرزش طی کردن مسیریه که میدونی توی مقصدش بیشتر از چند دقیقه بیشتر کار نداری؟!
خودنویس ! جدی داری چیکار میکنی ؟!