ویرگول
ورودثبت نام
خودنویس
خودنویسچیزهایی که همه تجربه می‌کنیم ولی کسی راجع بهشون نمیگه. با چاشنی روانشناسی! ایمیل: [email protected]
خودنویس
خودنویس
خواندن ۳ دقیقه·۲ سال پیش

اگه فکر کنه زیادی برام مهمه چی ؟

تا حالا شده رفتار یه آدم شما رو به هم بریزه اما بهش نگین، چون اونجوری ممکنه فکر کنه چقدر برای شما مهمه؟

مثلا از یکی خوش تون میاد، طرف بهتون نشون میده که بهتون علاقه داره اما قدمی بر نمیداره یا یهو میره غیب میشه. شما تکلیفتون با طرف مشخص نیست. با خودتون میگین : اگه بهش بگم ، فکر میکنه خیلی عاشقشم.

یا مثلا یه دوستی داشته باشین که باهاش صمیمی‌این اما نمیتونین خیلی روش حساب کنین. توی مواقع سخت کنارتون نیست . بهش هم نمیگین که فکر نکنه خیلی براتون مهمه یا شما چقدر بهش نیاز دارین.

حالا واقعا بگیم یا نگیم ؟ موقعی که داریم اذیت میشیم اما میخوایم از شخصیت خودمون محافظت کنیم، چیکار کنیم؟

یه شفاف سازی مهم

یه چیزی توی خیلی از ماها اشتباه جا افتاده : وقتی داری اذیت میشی نشون نده داری اذیت میشی .

چرا واقعا ؟!

چرا من باید وانمود کنم حالم با رفتارهای سمی خوبه ؟ یا مشکلی با بالا پایین شدن روانی ندارم؟

بذارین قضیه رو براتون بشکافم : اگه فکر میکنین شخصیت تون یا غرورتون (با آسیب دیدن تو روابط انسانی) با سکوته که در امان میمونه باید بگم که… نه. با سکوت خیلی وقت ها ما میذاریم طرف روانمون رو به هم بریزه بدون اینکه جلوش رو بگیریم .

حقیقت اول : تو نمیتونی هر رفتاری با من بکنی .

اینکه ما نسبت به هر کاری که یکی میکنه بی تفاوت باشیم، نتیجه ش ادامه ی رفتار اون فرده . اگه بلاتکلیف بودنش براتون آزاردهنده ست ، تغییر رفتار ندادن قطعا یهو باعث تحول طرف نمیشه . وقتی ما با رفتار آزاردهنده ی آدمها باهاشون تغییر رویه میدیم ، به خودمون فرصت میدیم تا از آسیب دور بمونیم.

به عبارتی دیگه واکنش نشون دادن به رفتار آسیب زای بقیه معنیش اینه : تو نمیتونی هر رفتاری با من بکنی.

البته این درسته که گاهی حرف زدن با طرف خیلی ایده ی خوبی نیست اما دلیل نمیشه ما رفتارمون رو هیچ تغییری ندیم .

حقیقت دوم : سکوت کردن باید زمینه ی فاصله گرفتن باشه.

خیلی وقت ها رفتار طرف مقابل برای ما پر واضحه . مثلا آدمی که علی رغم نشون دادن علاقه با ما تو رابطه نمیاد و به روی خودش نمیاره ، پر واضحه که قصدش جدی نیست . دوستی که هیچ وقت تو مواقع سخت پیش ما نیست، پر واضحه که اونقدری که ما انتظار داریم (داشتیم) صمیمی نیست .

وقتی پر واضحه ، ما حرف بزنیم چی بگیم ؟ بدیهیه ! برای بدیهیات چرا باید حرف زد ؟

باید فاصله گرفت .

کی گفته هر کی هر رفتاری بکنه ما باید «بزرگواری» کنیم ؟ بزرگواری واسه کی ؟ واسه کِی ؟ واسه چی؟ بزرگواری‌هاتون رو جمع کنین واسه روابط نزدیکی که به نظرتون بیشتر ارزش دارن !

هر کسی لایق بخشش و سازش نیست. این پیش فرض که به هر قیمتی «محجوب» باشیم اشتباهه . حتما باید اسلحه بذارن رو شقیقه مون که بفهمیم اول باید پای خودمون وایسیم ؟!

حقیقت سوم : وقتی لازمه حرف بزن .

حرف زدن یعنی وقتی یکی نیشگونت میگیره بگی نکن و اگه تکرارش میکنه دستش رو هل بدی عقب . من نمیگم هر موقع هر حسی کردیم، بابتش میز مذاکره راه بندازیم ها !‌ اینو میدونم که بیان افکارمون میتونه ما رو آسیب پذیر کنه و اتفاقا مهمه که بدونیم جلوی هر کسی احساساتمون رو بیان نکنیم

اماااا

اینو بدونین که حرف زدن با خودش یه حس سبک شدنی میاره. اگه ما بخوایم همیشه آدم‌ها رو با سکوت از خودمون دور کنیم ، ممکنه تلنبار احساساتمون فراتر از اونی بشه که توقعش رو داشتیم . مضاف بر اینکه آدمی که خودش برای خودش حد و مرز میذاره و برای خودش وایمیسته، لایق احترام زیاده ! لایق تشویق ایستاده ست !

حتی اگه کسی تشویق ایستاده نکنه حتی اگه بقیه واکنش منفی نشون بدن (که احتمالا میدن) اون کاری رو بکنیم که «صلاح» میدونیم. خیلی وقت ها سازش با انفعال اشتباه گرفته میشه . این که هر کی هر رفتاری خواست بکنه، منم نه واکنشی نشون بدم ، نه فاصله ای بگیرم ، نه حرفی بهش بزنم ، نه تصمیمی برای ارتباطم بگیرم، سازش نیست عزیزان!

مراقب خودتون باشین .

روانشناسیرابطهروابط انسانیدوستیرابطه عاطفی
۵
۰
خودنویس
خودنویس
چیزهایی که همه تجربه می‌کنیم ولی کسی راجع بهشون نمیگه. با چاشنی روانشناسی! ایمیل: [email protected]
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید