نقطه ی پایان داستانمون رو که گذاشتم، غصه خوردم. خیلی غصه خوردم ولی یه مشکلی وجود داشت:
سلول سلول وجودم میدونستن که داستانمون تموم نشده.
شبها قبل اینکه خوابم ببره، با خودم مرور میکردم که پایان داستانمون چجوری باید باشه.
هزار جور توی ذهنم باهاش حرف زدم. نه اینکه توی دنیای واقعی تلاش نکرده باشم باهاش حرف بزنمها... اون خودش هیچ گونه میلی برای اینکه با من حرف بزنه، نشون نمیداد.
دو ماه گذشته و من شباهتی به اون خودنویسی ندارم که دو ماه پیش بودم. آروم شدم... آروم، ناامید و البته غیر عصبانی...
یه ماه پیش با خودم فکر میکردم اگه برگرده، چقدر قراره عصبانی بشم. چقدر قراره ازش انتقام بگیرم و تلافی کنم تک تک اشکهایی که براش ریختم رو... الان...؟

دیگه عصبانی نیستم. نه از رفتنش عصبانیام، نه به ادامه دادنمون امیدوار. من بهش حق میدم. من به خاطر اینکه ول کرد رفت بهش حق میدم. برای اینکه نمیخواست باهام حرف بزنه بهش حق میدم. برق نگاه من خیلی وقته که دیگه نیست!
شور و سرزندگی دیگه تو نگاه من نیست. راستش این اولین باره که چنین حسی میکنم. من بارهای زیادی عاشق شدم اما این اولین باره که در من شوری کشته شده...
اگه میخواد برگرده، میتونه برگرده! من دیگه هیچ وقت اون نسخه ی سرزنده و سبک بالی نمیشم که اون بارها کنارش بودم.
من نقطه ی پایانمون رو گذاشتم. اون چی کشید؟
خدایا!
این مرد واقعا چی کشید؟
شاید من دلم براش میسوزه چون پذیرش اینکه این آدم از طرف من آسیب دیده، خیلی راحتتر از اینه که قبول کنم شاید من واقعا هیچ نقشی توی زندگی این مرد نداشتم که تا الان برنگشته.
شاید دلیل اینکه تا الان بعد از دو ماه برنگشته اینه که بین اون همه عیاشی و دختر یادش رفته یه خودنویسی قبلا توی قلبش نوشته...