امروز میخوام در مورد یه اشتباه صحبت کنم. اشتباهی که همه میدونن اشتباهه اما کسی در مورد شدتش حرف نمیزنه. امروز میخوام در مورد چیزی صحبت کنم که ابعادش شاید خیلی بزرگ نباشه اما پیامدهاش همونقدر بزرگن.
همه میدونن ازدواج اشتباه چقدر بزرگه. تباه شدن زندگی با آدمی که ارزشش رو نداره، انتخاب پدر یا مادر اشتباه برای فرزند آینده، فاصله و شکاف هایی که اون آدم میتونه با خانواده مون ایجاد کنه، تمام موانعی که میتونه برای پیشرفت آدم ایجاد کنه... همیشه وقتی بحث ازدواج با آدم اشتباه میشه، همه میدونن باید یه چراغ راهنما دستشون بگیرن تا راه درست رو نشون بدن به اون آدمه.

اشتباهی که میخوام امروز در مورد حرف بزنم شاید ابعاد بزرگیش به اندازه ی ازدواج اشتباه نباشه اما قطعا یکی از زیربناهای ازدواج اشتباهه.
رابطه ی عاطفی اشتباه
از این رابطه عاطفی ها هست که وقتی از بیرون نگاهش میکنین ، به خودتون میگین: بچه ن دیگه. بعدا از سرشون میفته. بابا مشخصه آینده ای نداره. حالا فعلا دارن قرار میذارن. فلانی اگه بخواد ازدواج کنه قطعا عاقلانه انتخاب میکنه.
مهم ترین چیزی که هیچ کس در مورد عشق به من نگفته بود میدونین چی بود؟

این قرارهای عاشقانه ای که آدمها صرفا برای تجربه میذارن، خیلی مهمن. این آدمهایی که آدم مطمئنه جدیشون نمیگیره و صرفا باهاشون وقت میگذرونه، خیلی مهمن. این آدمهایی که تو ذهنمون میگیم:
شاید این مهم ترین جهلی باشه که ما توی جوونی داریم. جوونی طوری به نظر میاد انگار که ما همیشه وقت داریم برای تجربه!

بذارین یه چیزی براتون تعریف کنم. قهوه چیه؟ دیگه اینکه تو بری با یکی قهوه بخوری چیه؟ از این ساده تر داریم؟ آره داریم! اینکه تو با یکی هر بار در مورد یه قسمت سریال یه صحبت کوچیک کنی، اونم چون طرف رو تصادفی (یا غیر تصادفی مثل اینکه باهاش کلاس داری و واسه همین همو میبینین) میبینی، چیه؟ اصلا بذارین از اینم ساده تر بهتون بگم. اینکه وقتی توی یه جمع هستین بیاین کنار طرف وایسین هر بار. دیگه از این ساده تر که نداریم!
همه شون میتونن یه بخش مقدمه باشن برای داستان عاشقانه ی جدیدتون!
آیا میگم قهوه نخورید؟ آیا میگم در مورد سریال صحبت نکنین؟ آیا میگم کنار یارو واینستین تو جمع؟
نه بابا !

مثل این میمونه که شما یه دونه رو بکاری. دونه هم خودش آفتاب ببینه، خودش با آب بارون تغذیه شه. آیا اینکه بهش سر نمیزنین باعث میشه رشد نکنه؟
ساده به نظر میاد نه؟
میتونم براتون یه عالمه مورد نام ببرم که آدمها بدون اینکه بدونن احساساتشون داره رشد میکنه تو چه اتفاقهایی که نیفتادن!
چند تا موردش رو تو صفحه ی ویرگول خودم هم میتونین پیدا کنین البته!
مرز عشق و دوست داشتن کجاست؟
خوابم میاد همون موقعی که باید بیدار شم.
از شادی به خشم: غیر قابل پیشبینیتر از حد تصور
تولدت بیمن مبارک
نامهای به او که نمیخواند
هم آره هم نه
مگه موضوع تو رابطه ی اشتباه نیست خودنویس؟! اینا چیه داری میگی ؟
آفرین ! واقعا من چرا دارم اینا رو میگم ؟
رشد غیر منتظره ی احساسات ما رو بیشتر توی روابط عاطفی اشتباه میندازه. چرا؟ چون با علم اینکه فلانی به درد من نمیخوره، میریم با همون فلانی با علم اینکه باهاش از یه حدی بیشتر اصلا نمیخوایم جلو بریم.

چند وقت پیش بود که داشتم با داییم حرف میزدم. من و داییم خیلی به هم نزدیکیم. برگشت بهم گفت: دوست پیدا نکردی؟ یکی که بری باهاش قهوه بخوری.
سکوت کردم.
-دوستت پسر هم میتونه باشه.
-یکی هست ولی فقط دوستیم.
-چیکاره ست؟ مدرکش چیه؟ برنامه ش برا زندگی چیه؟
-دایی! فقط دوستیم. منم دارم شهر عوض میکنم چند ماه دیگه. اصلا طرف مهم نیست!
-چرا با «چند ماه» داری خودتو گول میزنی؟ طرف به دردت میخوره یا نه؟
سکوت کردم.
-من که طرف رو نمیشناسم ولی اگه طرف اندازه ی کافی باعرضه نیست، ازش فاصله بگیر. یعنی چی که چند ماه دیگه دارم میرم؟ یعنی اگه تو با یه آدمی آشنا شی که همه جوره بهت میخوره، چون چند ماه دیگه داری میری باهاش نمیمونی؟
-چرا قاعدتا.
-پس چند ماهی وجود نداره!
-دایی حس نمیکنی برای یه قهوه داری زیادی سخت میگیری؟
-یه قهوه نیست خودنویس! الان داری باهاش قهوه میخوری، دو روز دیگه به خودت میای ازش بچه داری و شوهرت درآمدش نصف توئه. مجبوری باهاش بمونی و به خودت بگی که باهاش خوشحالی. بذار یه چیزی بهت بگم. یه سریا با آدمهای غیر جاه طلب خیلی خوب طی میکنن اما تو اصلا جزو اونا نیستی. یهو یه روز که در رو باز میکنی و میبینی رو مبل نشسته، تصمیم میگیری ازش طلاق بگیری چون نمیتونی تحملش کنی.

هیچ کی تو خانواده اندازه ی داییم منو نمیشناخت. هیچ کی تو خانواده اندازه داییم باهام وقت باکیفیت و عمیق نگذرونده بود! دایی من اون شب مهمترین حرفهای تمام زندگیم رو به من زد.
سکوت کردم. گفت: آدمها به هم وابسته میشن. زودتر از اینکه بدونی، زودتر از اینکه بفهمی همین یه «قهوه» میشه یکی از بخشهای مهم زندگی تو.
شروع کردم به تاریخچه م نگاه کردم. بعد به تاریخچه ی دوستهام. همه مون همینجوری آدمها برامون جدی شده بودن. آره درسته ما هیچ کدوم ازدواج نکرده بودیم. هیچ کدوم بچه نداشتیم ولی همه مون یه «قهوه» ی مهم داشتیم تو زندگی مون که گرچه تلخ بود اما بدون اون نمیتونستیم و نمیخواستیم بیدار بمونیم!

محترم شاید بیشترین ماجرای پندآموز زندگی منه. نه به این دلیل که ازش خیلی یاد گرفتم ها ! به این دلیل که انقدر توی مسیر تجربه کردن حواسم به این بود که عاقل باشم و عاقل بمونم و علاوه بر همفکری های فراوان با یار همیشگیم و با علم اینکه با شما قراره به اشتراکش بذارم و قضیه رو ببینم، حسابی با چشم باز قدم برداشتم.
امروز توی جلسه ی روانکاوی یه جمله گفتم که انقدر ازش خوشم اومد که فکر کردم بهترین حسن ختام میشه برای این متن!
من نخواستم با این آدم وارد رابطه بشم، چون با خودم فکر کردم آدمی که منو جون به لب میکنه که دعوتم کنه بیرون، وقتی باهاش برم تو رابطه دیگه منو جون به لب میکنه برای اینکه چیکار کنه؟ برای اینکه بهم بگه دوستم داره؟ برای اینکه بهم بگه که براش جدی ام؟ برای اینکه منو توی تصمیم گیریهای زندگیش لحاظ کنه؟
اگه یه چیز تو زندگی یاد گرفته باشم اینه که آدمها اثر انگشتشون روی روح ما میمونه. اگه این آدم از الان به من احساس نخواستنی بودن بده، بعدا ممکنه تاوان خیلی سنگینی برای اینکه این حس رو برای خودم جبران کنم، بدم.
اون لحظه یکی از لحظه هایی بود که به خودم خیلی افتخار کردم!
عزیزان! به خودم و خودتون میگم:
رابطه هایی که «قرار نیست جدی شن» رو خیلی جدی بگیرین!