نسیم آروم شب صورتم رو نوازش میکرد. از یه گوشم صدای امید نعمتی (خواننده گروه پالت) پخش میشد و گوش دیگه م صدای جیرجیرک ها را همزمان با دکمه های کیبورد میشنید. شرایط کاملا فراهم بود برای اینکه غرق شم توی دنیای خیال.
خیال این که یه شبانگاهی تو آینده ی من هست که میدونم فرداش کنار کی از خواب بلند میشم. اون شب وقتی لپ تاپ رو خاموش میکنم تا به تخت خواب برم، کسی رو خواهم داشت که قبل خواب بهش بگم «یادمون باشه فردا تخم مرغ بخریم»!
برای من قشنگی ازدواج همین روزهای تکراریه. همون روزهایی که ملال آور بودنشون تو نوجوانی منو میترسوند. اینکه زندگی دیگه هیجانی نداشته باشه. اینکه روزهای پر شر و شور عاشقانه تموم شن و داستان زندگی از تب و تاب بیفته.

این روزها بیشتر از هر چیزی مشتاق ملال آوری همراه با احساس امنیتم.
یادم میاد یه بار روانکاوم به من گفت :اینکه این آدم غیر قابل پیش بینیه باعث میشه ندونی بعدش تو رو نازت میکنه یا تو رو میزنه (تمثیل استفاده کردها). این ندونستن برای تو یه نوع برانگیختگی ذهنی و شاید فیزیکی ایجاد میکنه.
راست میگفت. من هیجان حاصل از بی ثباتی رو دوست داشتم.
این روزها اما چقدر من از این هیجان خسته ام. شاید من به چشیدن چنین هیجانی نیاز داشتم که بفهمم دیگه نمیخوامش. امروز با خواهرم که حرف میزدم میگفتم : من زمان نوجوونیم اصلا نوجوونی نکردم. این چند ماه همه ش به چشیدن احوالات و تصمیم های هیجانی نوجووانه گذشت.
یک بار با یکی از دوستام حرف میزدم. این دوستم دختریه که حدود ۳ سال از ازدواجش میگذره. شوهرش رو هم خوب میشناسم. این زوج دوست داشتنی، صمیمی ترین دوستای من این جان. یک بار با دوستم که حرف میزدم، پرسیدم: چی شد که تو و رضا ازدواج کردین؟

گفت: رضا قصد ازدواج داشت و دور و بری هاش گفته بود که قصد ازدواج داره. از همین طریق یکی از دوست های دوست من ما رو به هم معرفی کرد.
رضا و دوستم با هم چندین سال تو رابطه بودن ها. اینجوری نبود که ازدواجشون سنتی باشه (پیشنهاد میکنم متن چرا باید سنتی ازدواج کنیم رو بخونین)
اما
من اون موقع ها اصلا درکی از اینکه چجوریه که آدم قصد ازدواج داشته باشه. این روزها انگار این بخش رو خیلی درک کردم. من فکر میکنم این هم از اون تمایلهاست که به مرور زمان تو وجود آدم میاد. مثل عشق، مثل میل به استقلال، مثل میل به پیدا کردن آرامش.
انگار من از بزرگ شدن اینو بیشتر از هر چیزی یاد گرفتم که هیچ چیز اندازه ی زمان، نیازهای ما رو عوض نمیکنه!