پذیرش ما بعد از از دست دادن دقیقا چه شکلیه؟ اونجایی که فکر میکنیم شاید بعدا یه روزی برگرده؟ اونجایی که میگیم شاید واقعا نرفته؟ مثل اینکه قبول میکنیم شاید توی یه دنیای دیگه به هم برسیم. شاید سالها بعد دو دو تامون بشه ۴ تا و بعدش با هم باشیم...
هر بار که شکست عشقی خوردم شروع پذیرشم اینجوری بود:
فلانی شاید دیگه بر نگرده اما فلانی دوستم داشت و فلانی بعدها خیلی پشیمون میشه.
نمیدونم بقیه چجوری فراموش میکنن اما برای من اینجوری بود: نوشتن یه پایانی توی ذهنم که توی واقعیت اتفاق نیفتاده بود. آخه میدونین...؟ داستان های عاشقانه ی من معمولا پایان هاشون اصلا بوی پایان نمیداد.
مثل اینه تو بخوای دری رو قفل کنی که هنوز کامل نبستیش.

اون نقطه ای که احساس کردم پذیرفتم که عزیزم فوت کرده (بعد از مدت خیلی طولانی) اونجایی بود که قبول کردم فلانی واقعا نرفته ها... فقط من نمیبینمش. راستش رو بگم؟ بعد یه مدت تلاش کردم خیلی بهش فکر نکنم. به باورهای شکل گرفته در این مورد توی مغزم دست نزنم.
دقیقا یه ماه و نیم از به هم زدن ما میگذره. دقیقا یه ماه از اون روزی که یه تیکه ای از قلبم رو کندم و انداختم زمین. یه ماه و نیم بالا و پایین شدن های پرشدت رو تجربه کردم و الان رسیدم به همون نوایی، همون ندایی که دقیقا روز فردای به هم زدنمون میشنیدم:
بر میگرده. امکان نداره بر نگرده.
هر شب که سر میذارم رو بالش به خودم میگم:
یک روز به برگشتنش نزدیکتر شدم.
نمیدونم خیالاتی شدم یا حس ششمم داره حرف میزنه. نمیدونم این چیزی که درون من به جاش اینو بهم نمیگه:
یک روز به فراموش کردنت نزدیکتر شد.
انگار من به این رسیدم که بهتره آروم آروم مواجه شیم با چیزهایی که باور کردن و نکردنشون تفاوتی در رفتارمون ایجاد نمیکنه. چه این آدم بخواد برگرده چه نه، من قدم از قدم بر نمیدارم. حالا که قرار نیست کاری کنم، بذار حداقل برای یه مدت زمانی، فکری تو ذهنم باشه که حداقل تا یه حدی منو آروم میکنه.
