تا وقتی آدم تو تنهایی دست و پا نمیزنه، نمیفهمه که عجب چیز عجیب و غریبیه آغوش. چقدر میتونه حرف داشته باشه. چقدر در نهایت سادگی پیچیده ست. چند روز پیش داشتم با روانکاوم حرف میزدم و بهش گفتم:
وقتی مهاجرت میکنی، یه سری از معمولی ترین اتفاقهای زندگی برات ابعاد اهمیت بزرگتری پیدا میکنن. مثلا... (اشک تو چشمهام جمع شد) مثلا یادم نمیاد که آخرین بار که یه آغوش پرمهر و از ته دل داشتم کی بود.
خودم از خودم تعجب کردم. انگار تازه یادم افتاده بود چقدر از احساس تنهایی احساس استیصال میکنم. اشکهام از اعماق وجودم میجوشید.

چقدر نیازهای روانی خودشون رو بیشتر بروز میدن وقتی دورمون خلوته از آدمهای عمیق و نزدیک!
داشتم فکر میکردم:آخرین بار که کسی از دلتنگی منو به آغوش کشیده ، آخرین باری که یکی از ته دل (حضوری) حالم رو پرسیده، نگرانم شده... میدونین چی میگم؟
همه از سختی گل بی آب حرف میزنن اما هیچ کس از روح در آستانه ی پژمردن حرف نمیزنه.
دیشب من و محترم با هم حرف زدیم. حقیقتا اول یه نوشته ی کامل شد همون مکالمه. بعد دیدم میخوام مختصرتر براتون بگم. انتهای اون مکالمه یه اتفاق عجیب افتاد:
محترم اول دست منو گرفت ، بعد منو در آغوش گرفت. نمیدونم چند دقیقه بدون هیچ حرفی همون بغل کرده بودیم. اولین آغوش ما نبود اما پر معنی ترینش قطعا بود. آروم گرفتم. من آروم گرفتم. من از آروم گرفتنم تعجب کردم. شوکه شدم... به همین سادگی بود؟ آروم گرفتن به همین سادگی بود؟ به همین شیرینی بود؟

بحث ما نیمه کاره مونده بود. بحث ما نیمه کاره رها شد. اون آغوش یه تکلیفی رو مشخص میکرد: رو به روی هم واینستادیم.
چقدر عجیبه که کلمات اوضاع رو پیچیده میکنن در شرایطی که یه رفتار به این سادگی میتونه یهو یه سری گره رو باز کنه. واقعا گره باز کردنه یا ما با استفاده ی کمتر از کلمات ، فرصت کمتری برای گلایه داریم؟!
کلا در زندگیم هیچ وقت خیلی آدم فیزیکی ای نبودم. هیچ وقت ورزش درس مورد علاقه م نبود. هیچ وقت علاقه م رو خیلی با تماس بدنی نشون نمیدادم. هیچ وقت خیلی درگیر رژیم و باشگاه نبودم . بعد از این مسیری که طی شد با این آغوش یه جرقه ای تو ذهنم زده شد:انگار عشق مهمترین کاربردش همینه : وصل کردن جسم به روان !

یه جا وقتی داشتیم با محترم حرف میزدیم، (یه مدت طولانی بینمون شکاف عمیقی بود) بهم گفت: من از سمت تو هیچ کششی نسبت به خودم حس نکردم.
با خودم فکر کردم: چقدر کشش کلمه ی درستیه ! هیچ کلمه ای نمیتونم پیدا کنم که بیاد و اندازه ی این کلمه گویا باشه ! من کششم بهش رو ازش پنهان کرده بودم. عشق چقدر پیچیده ست. انگار درون آدم رو زیر و رو میکنه فقط برای اینکه کنار یه آدم باشه. بعد که از کنارش بودن احساس اطمینان میکنه آروم میگیره.
شاید عشق یه نخ اتصاله برای روان به جسم و جسم به روان.
اخیرا هی بیشتر درک میکنم اگر عشق نبود، هیچ ازدواجی نبود، هیچ خانواده ای نبود!
این سری که یه نوجوون پر اشتیاق عاشق دیدین، یادتون باشه که اگر خانواده هسته ی جامعه ست، عشق هسته ی تشکیل خانواده ست!

شوکه میشین اگه بدونین همین آغوش که در موردش حرف میزنم چقدر جسم ما رو تحت تاثیر قرار میده!
آغوش حرف میزند بی آن که کلمه داشته باشد .
آغوش یه نوع ابراز عشق غیر کلامیه (در روابط عاطفی مثل والد-فرزند ، شریک عاطفی یا دوست صمیمی).
یه نوع ابراز همدلیه که میگه «من اینجام و تو تنها نیستی» .
یه نوع احساس تعلق و آرامش دادنه.
چند ثانیه در آغوش میگیریم؟ چند ثانیه جادو میکنیم؟ و چقدر سخته محرومیت ازش. شاید همین محرومیتشه که باعث میشه قدرش رو بدونیم!
