سلااااااااااااااااااااااااااااااااااااااام به همه دوستای مهربون !
سلامی گرم، به لذتبخشیه سرمای کولر:)
حدود سه ماهی اکانتم دچار مشکل شده بود و واقعا بدون ویرگول خیلی سخت گذشت،فکر نمی کردم یه روز ویرگول ،انقدر برام مهم بشه .
(یه پستی جالبی در راهه?)
از بودن در کنار تک تک شما" پیروان دانش" و یادگرفتن بسی افتخار میکنم(جدی میگم بدون مبالغه:)
این هم بگم ؛ باور کنید تهش هیچی نیس اگه همین الان،همین لحظه،همین دقیقه ناراحت هستید" یک لحظه" به خودتون بیاید و یک لبخند بزنید حتی شده الکی?
عمق جمله ی اول رو زمانی درک میکنید که با سالخورده ها یا بیمارانی صحبت کنید که کم کم به انتهای عمرشون رسیدن .( کتاب سه شنبه ها با موری دراین مورد میتونه مفید واقع بشه)
شاید بگید ما هم فقط زنده ایم ، یعنی جسم بدون روح، اما چیکار باید کرد؟ به جز تلاش برای بهتر کردن حال خودتون کاری از دستتون برمیاد؟
اگر برمیاد حتما انجام بدید در غیر اینصورت غصه خوردن واسه چیزی ک واقعا واقعا دست ما نیست چه فایده داره؟( بازم حرفای تکراری درسته؟)
ولی وقتی میبینم اطرافیان، دوستانم،حتی ویرگولی ها دارن تو غم و ناراحتی شنا میکنن ، دلخور میشم که نمی تونم کاری کنم که حال دلشون خوب بشه.
میشه این جملات هرچند تکراری رو بپذیرید و دومین لبخند رو بزنید لطفا؟؟؟?
میشه خوش حال باشید؟
میشه غصه نخورید؟
میشه همیشه الکی هم که شده شاد باشید؟
میشه؟
چندتا عکس با هم ببینیم •~•
سومین لبخند یادتون نره ?
پ.ن: مرسی ک هستید
پ.ن: حتی اگه از ۱۰۰ درصد یک درصد هم حالتون خوب شد من راضیم ^_^
باشد ک رستگار شویم...
