ویرگول
ورودثبت نام
روان نویس
روان نویس(INTP)جهان هر فرد، به اندازه وسعت فکر اوست." خونم جوهر خودکارمه" دانشجو معلمِ فرهنگیان| امورتربیتی
روان نویس
روان نویس
خواندن ۴ دقیقه·۴ سال پیش

پَر باز در پَرواز ...?

طراحی کاور اصلی پست با روان نویس
طراحی کاور اصلی پست با روان نویس


شیفتگان پرواز را میل خزیدن نیست!

شده است در وطنت، به جایی که روی آن زندگی کرده ای، از مایه ی حیاتش نوشیده ای، در دشت هایش دویده ای، با خاک هایش بازی کرده ای، احساس غربت کنی؟

غریبی در جایی که همه آشنا هستند، سخت عجیب، اما ممکن است.

من از اهل زمین نیستم. من از آسمان آمده ام. همه ی ما از آسمان آمده ایم. اما برخی ها حتی پس از زمینی شدن، همچنان به آسمان تعلق خاطر می کنند.

نوعی وابستگی خیلی فراتر از آنچه بین عاشق و معشوق است. گر همه معشوق منم، پس عاشق کجاست؟

ما ز بالاییم و بالا می رویم

آخر مبدا آنجا بوده و مقصد همانجاست.

انگار در آسمان ها به خدا نزدیک تریم.

اصلا چرا هروقت خدا را یاد می کنیم به آسمان نگاه می کنیم؟

هر چه خوب است در آسمان هاست؛ ماه، خورشید، ابر، باران، رنگین کمان، ستاره، برف، همه در آسمان ...

درگیر آسمان باید، زمین را اعتباری نیست

:)
:)


چرا کسی فوت می کند می گویند آسمانی شد؟!
خدا همینجاست، اما اگر آن بالا خوب نبود که خدا آنجا نبود.

کاش همانقدر کودک باشم که وقتی کسی مُرد، بهم بگویند رفت پیش خدا!

کاش واقعا بشود رفت پیش خدا. اگر رفتیم و ما را دوباره به زمین فرستاد چه؟ اگر گفت صلاحیت بالا ماندن ندارید چه؟

  • فقط آنجا که قمیشی با بغض میگوید: میشه پرنده باشی اما رها نباشی
  • سوگند: ای هم گناه من بی تو پرواز همیشه محکوم به سقوطه
  • آنجا که خواننده فریاد می کشد : ولله زمین برای من جای قشنگی نیست
  • پیشرو: باران که می بارد پرندگان به دنبال پناهگاه می گردند، اما عقاب بالاتر از ابرها پرواز می کند. آنقدر اوج می گیرد که دیگر هیچ ابری خیسش نکند.

چرا پرواز، چرا پرنده، چرا پروانه، چرا همه پ

چون پ که دو دسته برای بال دارد و سرش پایین است. سپس در اوج گرفتن، دسته هایش را بالا می گیرد مثل بال می شود.

مبادا از بلندای آسمان بترسی!

مبادا ترسیده باشی از کوچ، اوج را ندیده باشی!

مبادا برای مشتی دانه اهلی آدما شوی!

مبادا در سایه ها بمانی درگیر سایه ها شوی!

مبادا پرنده زینتی باشی در چنگال بی رحم تاکسیدرمی خشکت بزند و گوشه ی منازل لوکس را به زیبایی ات مزین کنی!

مبادا پرنده گوشتی و طیور باشی تا با ذغال و آتش طبخ شوی و شکم های گنده را گنده تر کنی!

مبادا مرغ تخم گذار باشی که اگر یک روز تخم نگذاشتی کتک بخوری و با برچسب بی مصرفی سرت را ببرند!

مبادا به خوراک کرم راضی شوی!

قورباغه به مرداب می گوید بهشت!

آنقدر اوج گیر که ریز ترین چیزی که میبینی خورشید باشد.

مبادا برایت حاشیه و شایعه بسازند و آبرویت را پیش عام و خاص ببرند ای مرغک!

آنقدر پرواز کن که در حین پرواز بمیری.

مرگی که حین انجام رسالت باشد شریف است.

نگاه کن یکی فوت کرد و او را متوفی نامیدند. یکی دیگر در راه عشق، به آسمان پرکشید و شهید صدا زدند.

در راه عشق پرواز بمیر. خدایا مگذار در حسرت پرواز بمیرم.

آسمان گرچه وسیع است اما جا برای بزدلان ندارد. آنجا برای شجاع دلان رزرو گشته.

آسمان فرصت پرواز بلند است ولی قصه این است چه اندازه کبوتر باشی.

بالا که باشی، همه چیز را ریز می بینی حتی مشکلات را.

آنجا دغدغه های را بی معنی معنا می کنی. به مردم میخندی که با دلشوره و آز و طمع، حریصانه صبح تا شب به چپ و راست می روند و آرامش را از خود و دیگران سلب می کنند.

دلت که آسمانی باشد، آنوقت چیز زیادی نمی ماند که دلگیرت کند. نامش را عروج، سلوک، پرواز، اوج، عرش یا هرچه میخواهی بگذار.

من می‌گویم جای این‌روح در این‌ جسم،تنگ است.

شاید گنجی در زیر زمین مدفن باشد، اما گنجی ارزنده تر در آسمان‌هاست، مثل خورشیدِ پشت ابر، که منتظر جوینده است.

جوینده ی عاشقِ پرواز می‌شوی؟

اگر سدی در راه ندیدی بدان راه را اشتباه آمده‌ای

اگر نوک و چنگ نخوردی به‌ درستیِ مسیرت شک کن.

از بلندپروازیی که به تنهایی ختم میشود، باک نداشته باشد.

هرکسی گنجایش دیدن طلوع خورشید را از نزدیک ندارد.

همران و هم مسیرها، هر کدام در طبقه‌ای از آسمان تو را تنها خواهند گذاشت.

پیش‌ از پرواز بیاموز که چگونه خودت بال‌ و پرت را ببندی و زخم‌ها را التیام ببخشی.

در آسمان کوچک و قلمرو خیالی رؤیاهای خویش باش، اما غلامی برای پادشاهِ آسمان‌هایِ پرزرق‌وبرق بی‌پایه مکن.

پرنده بودن درد دارد؛ بسیار هم درد دارد.

مقابلت خواهند ایستاد و بی‌شرمانه خواهند گفت:

پرنده! پر، نده

یا شاید پرنده! پر، رنده ...

اما تو گستاخ‌تر از این حرف‌ها باشو با وجود کرکس‌های مزاحم و بال‌وپر خونین به پرواز ادامه بده.

آنگاه که در بی‌زمانی و سکوت مطلق میان ابرهای خنک مثل بخار یخی شیرجه زدی پرواز را حس می‌کنی.

تمام حجم قفس را شناختیم بس است خوشا پریدن با این شکسته بالی _فاضل نظری

ترس از سقوط مهلک است.

خودِ سقوط آن‌قدر آسیب‌زا نیست که ترس از آن است‌.

آسمان اصلی در قلب است . عرش خدا دقیقاً در اوج آسمان است. در عمق دل انسان خداست. به اوج از عمق می شود رسید.

یعنی وقتی‌که در عرش هستی در اصل در عمق هستی!

پلی لیستم محبوبم از پرواز و پرنده و هرآنچه وصله ی این متن است ...

https://virgool.io/p/x8qgewx6sale/%D9%88%D8%A7%DB%8C%D8%A7%D8%B2%D8%A7%DB%8C%D9%86%D8%A2%D9%87%D9%86%DA%AF%D9%87%D8%A7%D8%A7%DB%8C%D9%88%D8%A7%DB%8C...
https://soundcloud.com/aliyasiniofficial/parvaz?ref=clipboard&p=a&c=0&utm_source=clipboard&utm_medium=text&utm_campaign=social_sharing

https://soundcloud.com/user-667503136/ykut9jcjbymn?ref=clipboard&p=a&c=0&utm_source=clipboard&utm_medium=text&utm_campaign=social_sharing


https://soundcloud.com/seyyed-moosa-alavi/moein-ghomeishi?ref=clipboard&p=a&c=0&utm_source=clipboard&utm_medium=text&utm_campaign=social_sharing
https://www.aparat.com/v/uhQPM




پروازحال خوبتو با من تقسیم کنپرنده
۱۹
۱۰
روان نویس
روان نویس
(INTP)جهان هر فرد، به اندازه وسعت فکر اوست." خونم جوهر خودکارمه" دانشجو معلمِ فرهنگیان| امورتربیتی
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید