
شیفتگان پرواز را میل خزیدن نیست!
شده است در وطنت، به جایی که روی آن زندگی کرده ای، از مایه ی حیاتش نوشیده ای، در دشت هایش دویده ای، با خاک هایش بازی کرده ای، احساس غربت کنی؟
من از اهل زمین نیستم. من از آسمان آمده ام. همه ی ما از آسمان آمده ایم. اما برخی ها حتی پس از زمینی شدن، همچنان به آسمان تعلق خاطر می کنند.
نوعی وابستگی خیلی فراتر از آنچه بین عاشق و معشوق است. گر همه معشوق منم، پس عاشق کجاست؟
ما ز بالاییم و بالا می رویم
اصلا چرا هروقت خدا را یاد می کنیم به آسمان نگاه می کنیم؟
هر چه خوب است در آسمان هاست؛ ماه، خورشید، ابر، باران، رنگین کمان، ستاره، برف، همه در آسمان ...

چرا کسی فوت می کند می گویند آسمانی شد؟!
خدا همینجاست، اما اگر آن بالا خوب نبود که خدا آنجا نبود.
کاش همانقدر کودک باشم که وقتی کسی مُرد، بهم بگویند رفت پیش خدا!
کاش واقعا بشود رفت پیش خدا. اگر رفتیم و ما را دوباره به زمین فرستاد چه؟ اگر گفت صلاحیت بالا ماندن ندارید چه؟
چرا پرواز، چرا پرنده، چرا پروانه، چرا همه پ
چون پ که دو دسته برای بال دارد و سرش پایین است. سپس در اوج گرفتن، دسته هایش را بالا می گیرد مثل بال می شود.

مبادا از بلندای آسمان بترسی!
مبادا ترسیده باشی از کوچ، اوج را ندیده باشی!
مبادا برای مشتی دانه اهلی آدما شوی!
مبادا در سایه ها بمانی درگیر سایه ها شوی!
مبادا پرنده زینتی باشی در چنگال بی رحم تاکسیدرمی خشکت بزند و گوشه ی منازل لوکس را به زیبایی ات مزین کنی!
مبادا پرنده گوشتی و طیور باشی تا با ذغال و آتش طبخ شوی و شکم های گنده را گنده تر کنی!
مبادا مرغ تخم گذار باشی که اگر یک روز تخم نگذاشتی کتک بخوری و با برچسب بی مصرفی سرت را ببرند!

مبادا به خوراک کرم راضی شوی!
مبادا برایت حاشیه و شایعه بسازند و آبرویت را پیش عام و خاص ببرند ای مرغک!
آنقدر پرواز کن که در حین پرواز بمیری.
نگاه کن یکی فوت کرد و او را متوفی نامیدند. یکی دیگر در راه عشق، به آسمان پرکشید و شهید صدا زدند.
در راه عشق پرواز بمیر. خدایا مگذار در حسرت پرواز بمیرم.

آسمان گرچه وسیع است اما جا برای بزدلان ندارد. آنجا برای شجاع دلان رزرو گشته.
آنجا دغدغه های را بی معنی معنا می کنی. به مردم میخندی که با دلشوره و آز و طمع، حریصانه صبح تا شب به چپ و راست می روند و آرامش را از خود و دیگران سلب می کنند.
دلت که آسمانی باشد، آنوقت چیز زیادی نمی ماند که دلگیرت کند. نامش را عروج، سلوک، پرواز، اوج، عرش یا هرچه میخواهی بگذار.

من میگویم جای اینروح در این جسم،تنگ است.
شاید گنجی در زیر زمین مدفن باشد، اما گنجی ارزنده تر در آسمانهاست، مثل خورشیدِ پشت ابر، که منتظر جوینده است.
جوینده ی عاشقِ پرواز میشوی؟
از بلندپروازیی که به تنهایی ختم میشود، باک نداشته باشد.
هرکسی گنجایش دیدن طلوع خورشید را از نزدیک ندارد.
همران و هم مسیرها، هر کدام در طبقهای از آسمان تو را تنها خواهند گذاشت.
پیش از پرواز بیاموز که چگونه خودت بال و پرت را ببندی و زخمها را التیام ببخشی.
در آسمان کوچک و قلمرو خیالی رؤیاهای خویش باش، اما غلامی برای پادشاهِ آسمانهایِ پرزرقوبرق بیپایه مکن.
پرنده بودن درد دارد؛ بسیار هم درد دارد.
مقابلت خواهند ایستاد و بیشرمانه خواهند گفت:
یا شاید پرنده! پر، رنده ...
آنگاه که در بیزمانی و سکوت مطلق میان ابرهای خنک مثل بخار یخی شیرجه زدی پرواز را حس میکنی.
تمام حجم قفس را شناختیم بس است خوشا پریدن با این شکسته بالی _فاضل نظری
آسمان اصلی در قلب است . عرش خدا دقیقاً در اوج آسمان است. در عمق دل انسان خداست. به اوج از عمق می شود رسید.
پلی لیستم محبوبم از پرواز و پرنده و هرآنچه وصله ی این متن است ...