
آسمان اشک میریزد،چتر هایت را ببندو مگر نمیگفتی دیوانه ی بارانی ؟پس چرا خود را زیر سلاحی وسیع قایم کرده ای ؟نکند می خواهی بگویی شیشه ی بخار گرفته ی ماشین های رهگذر ، تو را یاد خاطرات تلخ و شیرین می اندازد ؟یا شاید هم دلت می خواهد با شبنم های های بازیگوش که از چتر های رنگارنگ سرسره بازی میکنند،قایم باشک بازی کنی .درست است؟
اما صبر کن! اگر صدای جوب های روان خوب است،اگر بخار لبوی داغ لذتبخش است،اگر قطرات آب زلال و پاک ،گونه های سرخت را می بوسند،
یکنفر اینجاست که اشک میریزد؛چشم و دیدگان تَرَش ، گاه و بی گاه ،رعد و برق میزند.
گاهی هم بغض هایش چو سیلاب ویرانگر ، میشکند.
آری ! همچو قهوه تلخ است و بسان زهر ، تند و تیز است ،آن هنگام که بدانی ؛
تو مسرور هستی
و
دیگری محزون.