
آرام
خنده هایت را بسان دانه های هلی خوش عطر می دانم که از پوسته ی خود خارج شده اند و در چای بی پروا شنا می کنند.
چشمانت را نه دریا می بینم و نه جنگل ؛ چراکه من آتش عشق را شعله ور در مردمک سیاهت یافتم.
موهای همیشه پریشان و ژولیده ات، دلیلی است بر نفرت من از زلف های صاف.
گونه های همیشه سرخت ، یادگاری از آلبالو های وحشی دشت است.
قامتت چون سرو بی انتها دل می برد و صدای سنگینت لرزه ایست بر دل و جان دشمنانم.
تصور شانه های گرمت شوقیست شگفت انگیز برای خوابی راحت.
و خطوط کف دستانت آدرسی برای چگونگی مجنون شدن است.
کلامت پر از اسرار ناپیداست و چهره ات چنگ می زند بر دل خونین من.
آری ای هل خوشبوی من ،از در به در شدی و من از خود به در