
مدت ها پیش دبیر ادبیات از ما خواست تا درباره ی یکسری واژگان بی ربط ، انشا بنویسیم.که اسم این انشا را بی ربط نویسی میگذاریم. کلماتی که داده شده بود :{سیب . جوانه . پاییز . گل . آجر . مارمولک.کوه}
دفتر انشای من:
نیاکان ما همواره ترقی و پیشرفت را اسوه و توشه خود نموده اند. حال ما نیز این تقلید شیرین را به کار میبندیم. این تقلید همواره شیرین ،حتی در طبیعت بی کران و جانداران ریز و درشت هم صدق میکند. در واقعیت؛جوانه هیچوقت نیاموخته است که چطور و چگونه گل شود، بلکه به تحقق پیوستن این عمل در وجودش همچون تار،تنیده شده است. حتی شکوفه های بازیگوش سیب هم ، به طور غیرمستقیم فراگرفته اند که چگونه یک سیب آبدار و شیرین و البته مشتری پسند و صادراتی باشند.
پادشاه مغرور فصها هم ،مدت ها در مدرسه ای که با هزاران آجر های سوخته ی کاه گلی ساخته شده اند، ردس خوانده و ممارست داشته، تا اینکه آموخته بعد از بهار رویایی و تابستان داغ،به سبک پاییز دلبری کند.
و مارمولکی که مدام حیران و ترسان به دنبال هویت اصلی خود گشته و میگردد. کوه سوالات بی جواب باعث میشد بارها و بارها دم زیبایش را از دست بدهد. نمی دانست مار است؟ نمیدانست تمساح کوچک است؟ یا سمندر و آفتاب پرست؟
در هر صورت ، امیدوارم که همچون جوانه گل شوید. همچون شکوفه های بازیگوش ، میوه ی تلاش خود را کسب کنید. و با تواضع مثل پاییز به مرحله ی بعد زندگی خود صعود کنید و بسان مارمولکِ تمساح نما ، به دنبال هویت اصلی و واقعی خود باشید.