
طُ مرا میخوانی ... میخوانی ... میخوانی
و من، طُ را ...
طُ زیبا ترین کتابی بوده ای که تا به حال خوانده ام...
طُ همان کتابی بودی که سالها به انتظار نشستی تا من، طُ را بخوانم ...
طُ همان قصه ی نانوشته ی دنیای من هستی که اگر نبودی جایی از داستان زندگیِ من، ناتمام می ماند ...
طُ را همچون الفبای وجودم هجی میکنم
طُ را مینویسم
طُ را میخوانم
طُ را می آموزم
اما طُ را به کسی یاد نمی دهم؛ مبادا کسی طُ را یاد بگیرد و از من بگیرد!
اگرچه هیچ کس بهتر از خودِ نویسنده، نمیتواند کتابش را بخواند ...
من طُ را به خاطر خواهم سپرد
تا ابد .. تا ابد
طُ، فراموش نشدنی ترین جملات را در ذهنِ من حک نمودی ...
طُ را از میان متن های بلند و کوتاه بیرون میکشم تا ببویم
طُ مثل همان عطر کتاب های نو، دلپذیری!
طُ را میخوانم و شعرت را مینوازم
حافطه ها ضعیف شده، طُ را حفظ نمیکنم تا از یادم نروی ... طُ را یاد میگیرم تا به بخش بلند مدت که نه، بلکه به بخش ابدی در من پنآه ببری.
طُ را مثل سرفصلِ کتاب ها، در تمامِ فصول مرور میکنم.
طُ را لمس میکنم، مثل کاغذ های کاهی، مثل جلد کتاب هایی که حرف ها برای گفتن دارند.
طُ را در میان کتابها یافتم. آنجا که کلمات را با انگشتم را دنبال میکردم، به طُ رسیدم.
جمله ها کتاب ها را ساخته اند، اما طُ را عشق.
واژگان دلت را در سرم میخوانم و هرچه در سرت هست را برخاسته از دلت می بینم.
و طُ همانند شاه بیتِ شعری هستی که نمی آید به میانِ دفتر ...
نقطه سرخط ۹/دی




